Het raakvlak tussen kunst en wetenschap… SciArt, een eigenzinnige kunstvorm

SciArt, de combinatie van kunst en wetenschap. Het blijft een verbazend fenomeen in onze huidige samenleving. Zijn wetenschappers niet bij uitstek de Cartesiaans denkende, ultra-rationele mensen? En zijn kunstenaars daarentegen niet mensen die de grenzen van de realiteit of de beperkingen van het mogelijke denken openbreken?

Je voelt het al aankomen: dit is niet noodzakelijk het geval. Grote wetenschappelijke doorbraken zouden er niet gekomen zijn zonder een heel grote dosis aan niet noodzakelijk conventionele of zelfs verstandig ogende creativiteit. Je kan moeilijk Einstein betichten van een gebrek aan origineel denken, hij ontwikkelde zomaar een geheel nieuwe wijze om naar het universum –en dus onze wereld- te kijken. Beter nog: om het te verstaan. Het romantisch beeld van de eenzame kunstenaar die ‘uit het niets’ creëert -dat is voor elkeen een fabel overigens- zuiver door het toedoen van zijn denken een volslagen nieuw pad inslaat, kan zeker op iemand als Einstein toegepast worden.

De nagenoeg esthetische elegantie van de snaartheorie om diezelfde wereld uit te leggen kan ook gezien worden als een creatieve doorbraak die –ik waag me erop:- vergelijkbaar is met het kubisme en deconstructivisme van een Picasso en Braque. Beide voedden elkaar in deze richting, net zoals de doorbraak in de snaartheorie ontstond uit een creatieve uitwisseling tussen verschillende kwantumtheoretici. De snaartheorie houdt heden ten dage concreet rekening met 11 dimensies (7 meer dan de ons vertrouwde). Welke kunstenaar creëert zomaar extra dimensies als het hem zo uitkomt?

Wat de relativiteitstheorie is voor de wetenschap is misschien vergelijkbaar met wat het kubisme is voor de kunst. Beide zijn fundamentele doorbraken, toegepast op een geheel ander domein, natuurlijk, maar bij beide vergen ze eenzelfde openheid, eenzelfde losmaking van traditionele manieren van denken, eenzelfde vitale creatieve energie. Misschien is de magische formule E=mc2 wel het grootste kunstwerk dat ooit is gemaakt. Conceptueel, uniek, onovertrefbaar, universeel, duurzaam, onweerlegbaar (hoewel), en dan nog eens nuttig om raketten mee naar Mars te sturen. Welke kunstenaar zou deze termen niet geassocieerd willen zien met zijn of haar werk?

Uiteindelijk staan wetenschappers –tenminste die die met fundamentele wetenschappen bezig zijn- niet zo veraf van de kunstenaar. Misschien geldt dat ook voor filosofen en zakenmensen. Mijn boekenkast staat vol van boeken voor zakenlui over hoe innovatief te denken, of tenminste innovatie te stimuleren in een bedrijf. Lateraal denken, ongewone associaties maken, ideeën stelen van anderen (dixit Picasso). Ook wijlen Steve Jobs gebruikte technieken die kunstenaars niet vreemd zijn, en misschien zelf tot de essentie behoren van hun praktijk. Zakenlui kunnen beter eens bij kunstenaars om advies vragen.

En omgekeerd.

Maar wat als beide impulsen –die niet eens verschillend zijn- zich manifesteren in eenzelfde brein? Dan breken alle registeres open, toch? Welkom in de wereld van SciArt… Een Belg die alvast geïntrigeerd, zelfs gepassioneerd is door het fenomeen is Alain Segers, bezieler van de online galerij Alter Ego. We berichtten reeds over een aantal van de kunstenaars die hij vertegenwoordigt, maar vroegen hem om zijn mening over een aantal andere. Ontdek even mee:

Anaïs Tondeur

“Tondeur is voor mij het archetype van de SciArt kunstenaar. In alles wat ze doet gaat ze zelf eerst op expeditie en doet ze research. Pas dan gaat ze dit vertalen in haar visuele kunst, en dit alles met een onmiskenbaar métier. Tondeur is dan ook niet vaak in haar atelier. Meestal is ze ergens artist-in-residence, en komt ze pas weken later weer naar Parijs waar ze haar creativiteit de vrije loop laat. Ze heeft me al verbaasd met werken die me eerder aan Panamarenko deden denken, maar voor mij zijn haar pure werken in grafiet op papier nog altijd de max (“A Hole in the Sky”). Pure poëzie op een ondergrond van wetenschap, met een vleugje ironie erin verwerkt.”

Adrien Lucca

“Adrien Lucca is een uitzonderlijk kunstenaar vanwege de gedrevenheid om, bijna obsessief, met kleur en licht bezig te zijn. Als autodidact heeft hij zichzelf leren programmeren en heeft hij zich verdiept in scheikunde en fysica. Zijn energie kent geen grenzen en steeds weer is hij op zoek naar nieuwe invalshoeken. Hij speelt vaak met dubbele bodems en zijn kunstwerken zijn vaak gevoelig aan het omgevingslicht dat Lucca zelf manipuleert of net door het toeval laat afhangen van de omstandigheden. Ik bewonder zijn precisie, geduld en kennis van zijn materialen.”

 

Gustaf Lilliestierna

“Lilliestierna is een buitenbeentje. Hij is nog heel jong – amper 26 jaar – maar zijn werken, getuigen van een enorm inzicht in materiaalkennis en ecologie. Hij verrast me telkens met de gekste materialen die hij op de kop weet te tikken en die een relevante plaats krijgen in zijn kunstwerken. Dat gaat van hars van de drakenbloedboom, over prehistorisch hout, tot verkoolde walvisbeenderen. Elk van zijn werken komen met een verhaal dat je doet nadenken. Ik sta vaak in trance voor het werk “SEMI SYNTHETIC RETENTION” vanwege de kleur en vanwege de bijzondere oorsprong van de gebruikte ingrediënten.”


Ontdek meer op de website van AlterEgo Gallery, klik hier!

Author: Frederic De Meyer

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op