Meer vrouw in kunst (?) Hoog tijd!

Het is opvallend hoeveel nieuwe initiatieven vrouwelijke kunstenaars in het daglicht plaatsen. Eerlijk gezegd, ik had er zelf nooit bij stil gestaan. Een kunstenaar is een kunstenaar, om het even het geslacht, de huidskleur, of de geboorteplaats. Kunst, zo dacht ik, is per definitie grenzeloos, in deze zin. Wat je raakt, wat je ontroert in kunst, hangt van nature niet af van wie het gemaakt heeft. Of toch? De tijd waarin afkomst of geaardheid nog leidde tot discriminatie, misnoegen of voorbarige, discretionaire afwijzing, moet toch al lang achter ons liggen?

Misschien ook niet. Nog niet. Het is een vaststelling: doorheen de kunstgeschiedenis zijn vrouwelijke kunstenaars eerder in de schemerzone gebleven. Of er daarom minder vrouwelijke kunstenaars waren, daar bestaan geen cijfers over. Vast staat dat ze minder visibiliteit genoten. Of misschien, door de dominantie van het andere geslacht in deze sector, niet wilden of durfden uit de kast te komen met hun kunst… Op een paar moedige uitzonderingen na.

The times they are a changin’

Is dit nog steeds het geval? Vrouwelijke kunstenaars worden alvast mondiger en zichtbaarder. Vorig jaar organiseerde Belfius nog de tentoonstelling Women.underexposed, met enkel vrouwelijke kunstenaars. Zonder voorafgaande bedoelingen hield de derde editie van TheArtCouch magazine, die zo’n 30-tal kunstenaars per nummer omschrijft, een meerderheid aan vrouwelijke kunstenaars in. Uit de studie die TheArtCouch aan het voorbereiden is over de meest invloedrijke hedendaagse Belgische kunstenaars blijkt dat 30% van de Top 100 uit vrouwen bestaat, maar beter nog: uit de top 25 van kunstenaars die na 1985 geboren zijn, blijkt nagenoeg 50% uit vrouwelijke kunstenaars te bestaan. Kunstverzamelaars in ons netwerk lijken alvast het verschil niet meer te maken tussen sexes in de kunst. Misschien wel integendeel.

Vrouwelijke kunstenaars nemen ook meer en meer het heft in eigen handen. Op Facebook groeperen ze zich onder de pagina Contemporary women artists in Belgium, en vaak organiseren ze eigenhandig tentoonstellingen met enkel vrouwelijke kunstenaars, en met ‘vrouwgevoelige’ thema’s zoals in Cicatrices in Hoegaarden in 2017, gedreven door Ine Lammers. Of nog, de eerste tentoonstelling van de Female Artist Club die op 5 maart opent, en een 11-tal vrouwelijke kunstenaars groepeert in Borgerhout.

Ik ging deze week op bezoek bij de 83-jarige kunstenares Mia Goovaerts, die in hartje Antwerpen reeds 40 jaar als een kluizenaar aan haar oeuvre werkt. Snel gedegouteerd door ‘het wereldje’ besloot ze om in de luwte te werken, enkel voor haarzelf en de schare aan kunstminnaars die haar werk naar waarde konden en wilden inschatten. Was ze maar 60 jaar jonger, er zou haar een bloeiende kunstcarrière te wachten staan…

Ik huiver nog steeds bij de gedachte aan hoeveel vrouwelijke kunstenaars eeuwig verborgen zullen blijven voor het kunstminnende oog, omwille van een of andere vreemde kronkel in de gedachtengang van een al bij al nog misogyne kunstwereld, maar warm me bij de gedachte, en de vaststelling, dat deze wereld voorgoed achter ons ligt.

Author: Frederic De Meyer

Share This Post On

5 Comments

  1. Bedankt voor het artikel en de eerlijke blik en dankjewel om Female Artists Club te vernoemen!

    Mag ik wel even noteren dat de Belfius expo een spijtige expo was, want maar zowat de helft van de kunstwerken die ze tentoonstelden was van vrouwen… ze vonden het noodzakelijk om mannelijke en vrouwelijke kunstenaars naast elkaar te zetten om te bewijzen dat er geen typisch mannelijke of vrouwelijke kunst is…ECHT een gemiste kans.

    Ik ben ook nieuwsgierig naar je bron voor Belgische cijfers, die wil ik zelf ook wel gebruiken.

    Alexia (Female Artists Club)

    Post a Reply
    • Dag Alexia, de Belgische cijfers komen uit een onderzoek die we binnenkort zullen publiceren, blijf ons volgen om de hoogte te blijven 😉 grotejes

      Post a Reply
  2. Waar in Borgerhout is dat? en hoelang loopt de tentoonstelling?

    Post a Reply
  3. Zelf heb ik iets tegen dat hokjes denken, tentoonstellingen met louter vrouwelijke kunstenaars hoeft voor mij niet. Een werk spreekt voor zich niet de persoon die er achter zit, of het nu een man of vrouw is. En dit is vandaag de dag geloof ik ook de mening van de kunstwereld.

    Post a Reply

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op