Fractalen van de ziel… ontdek de fascinerende papieren kunst van Rogan Brown

Kunst op papier, het is nog iets anders dan kunst met papier. Wat dat laatste betreft vormt het werk van de Frans-Britse Rogan Brown alleszins een onwaarschijnlijk intrigerend voorbeeld. Hij is zeker niet de enige die papier als grondstof voor zijn kunst gebruikt, maar van alle voorbeelden die mijn retina kreeg aangeboden laatste tijd, is deze het langste blijven nazinderen.

Het komt uiteraard door de uiterste verfijning van zijn werk, dat bij de eerste aanblik al fascineert. Maar het komt evenzeer uit zijn onderwerp, dat intuïtief aanvoelt, als wou hij de essentie van de natuur in een nieuwe vorm trachten te bevatten. Zijn werk oogt wetenschappelijk, maar hij permitteert zich duidelijk wat vrijheden om vanuit deze exacte wetenschap iets volledig nieuws te creëren: “My work comes into being in the space where science fact and science fiction meet and merge“, schrijft hij op zijn website. “Inspired by the narratives of scientific discovery and innovation that increasingly dominate contemporary culture, my work is an attempt by a non-scientist, an outsider, to visualize, comprehend and assimilate these new ideas and new ways of seeing the world, whether it involves our changing perception of bacteria or the paradigm shifts in our comprehension of the physical world that emerges from quantum physics.

De kracht van traagheid

Het resultaat is op zijn minst intrigerend: een hybride model, waar we van aanvoelen dat het juist is, hoewel het grotendeels uit de verbeeldingskracht van een kunstenaar is ontsproten. Er is dat, maar er is ook de handeling, het creatieproces, dat het trage ritme van de natuur zelf lijkt te willen nabootsen: “The large hand cut pieces are dissected from sheet after sheet of paper in careful scientific fashion with a scalpel knife, sometimes taking months to complete, the slow act of cutting repeating the long time-based processes that dominate nature: growth, decay and re-growth; whereas the laser cut works push both machine and material to their limits.

Materiaalkeuze als extra dimensie

Op zich een spirituele gedachte, zijn handelen afstemmen op het tempo dat de natuur ons schenkt, en waar de moderne mens steeds meer van lijkt te vervreemden. Een spiritualiteit die zelfs doorsijpelt in zijn materiaalkeuze, papier: “Paper, my chosen material, embodies the paradoxical qualities that we see in nature: its fragility and durability, its strength and delicacy; there is a pleasing poetic symmetry in taking this material that was cut from the forest and by cutting and transforming it once again returning it to its origins.

Fractalen van de ziel

Zijn kunst vindt een oorsprong in de minuscule natuurelementen, deze die intrinsiek in alles vervat liggen, maar niet met het menselijke oog kunnen gevat worden, omdat ze te klein zijn, of te onvatbaar voor ons al bij al heel beperkte verstand. Het doet me vooral denken aan fractalen: vormen die, onafhankelijk van het niveau of de diepte met dewelke je ze aanschouwt, zoniet dezelfde vormen onthullen, dan wel dezelfde mate van complexiteit inhouden. Je vindt ze overal in de natuur terug, in bomen en koralen, verhuld in de randen van het aanschouwbare, maar evengoed in microscopische patronen en wiskundige modellen, tot het punt waar je je de vraag kan stellen of ze ook geen bouwstenen vormen voor de ziel. Voor zover dit begrip iets concreets zou kunnen betekenen, vormt het op zich een interessant idee dat het deel zou uitmaken van iets dat dezelfde aard zou hebben, om het even of je erop in- of uitzoomt.

Het vormt overigens geen statisch, maar een organisch, evoluerend proces. Ook in het werk van Rogan, zo blijkt. Twee van zijn nieuwste werken, Cytokinesis Variations, zijn ontsproten uit het proces van celdeling. Een inherent proces in alle leven, waaruit het leven zèlf wellicht is ontstaan, of dat het alleszins mogelijk heeft gemaakt. Als een kunstenaar al in staat is om uit het niets, of althans het infinitesimale, iets nieuws te creëren, en de kijker uit te nodigen deel uit te maken van dit proces, zij het enkel door te aanschouwen, dan lukt het Rogan Brown wonderwel. Al vraagt het ook wat moeite voor de kijker. Zo vertelde hij in een interview met het Metropolitan: “The white on white layers make the work almost disappear and so the viewer has to strain their eyes to see it, and this is what the artist must do: push people to open their eyes and take the time to see, breaking free from their habitual ways of looking.”

Zien, tonen wat niet onmiddellijk waarneembaar is, de mysteries achter de werkelijkheid duiden, openbaren, is dat niet de aspiratie van elke kunstenaar? Wellicht niet, of toch niet alle, maar wanneer ze dit doen leidt het onvermijdelijk tot razend boeiende kunst.

(alle beelden komen van de website van Rogan Brown)

Author: Frederic De Meyer

Share This Post On

1 Comment

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op

X