Schrijven over kunst, een kunstvorm op zich?

Drie jaar geleden startte de onlineversie van TheArtCouch. Van meet af aan was het onze uitgesproken bedoeling om op een andere, meer persoonlijke manier over kunst te berichten. Honderden artikels later staan we even stil bij het belang van deze nieuwe aanpak, en hoe deze kadert in de algemene ontwikkeling van de kunstwereld.

Doorheen de geschiedenis bleken woord en beeld, schrijven over kunst en de kunstproductie zelf, opvallend hand in hand te gaan. Grote schrijvers uit de geschiedenis waren vaak gedegen kunstkenners, –critici en –promotors, denk maar aan Baudelaire en Apollinaire. Bepaalde kunststromingen uit de geschiedenis gingen gepaard met stromingen in de literatuur, waarbij het onmogelijk is uit te maken waar precies de eerste vonk ontstond. Dat geldt onder meer voor de romantiek, het impressionisme, het symbolisme en het surrealisme.

Maar wat nu, in een kunstlandschap dat alle –ismes en –ismen lijkt te hebben afgezworen? Waar nauwelijks nog een stroming in te herkennen valt, laat staan een trend? Kunst is de ultieme soevereine uiting geworden, de allerindividueelste expressie van de allerindividueelste emotie. Als kunstenaar doe je wat je belieft, wat in je opkomt. Dat is de norm, en hoe diverser en hoe meer onvoorspelbaar, hoe attractiever.

In het werk Bonjour monsieur Courbet wordt de kunstenaar voor het eerst als een onafhankelijke, vrije mens geportretteerd, begroet door zijn mecenas, waarvan hij vroeger afhankelijk was.  Dit schilderij markeert het ontstaan van de zelfbewuste kunstenaar, de kunstenaar an sich.. Vanaf dat ogenblik is veel veranderd, met als culminatiepunt het gedachtegoed van Beuys, die van het kunstenaarschap een kunstvorm op zich maakte. Kunst laat zich sindsdien niet meer vangen in het net van afgemeten definities.

Aan welke normen moet de hedendaagse kunstcriticus een werk, laat staan een oeuvre, dan aftoetsen? Hoe schrijf je over kunst als er nog weinig ijkpunten zijn? Ons antwoord mag niet verrassen: door van diezelfde vrijheid gebruik te maken.

Een specifieke invalshoek van het leven en werk van een kunstenaar belichten, nieuwe, vaak gedurfde interpretaties bieden voor wat er het hoofd van een kunstenaar omging bij het aanbrengen van die ene verftoets, de psychologische achtergronden ontrafelen bij een bepaald tafereel, dit alles desnoods in dichtvorm gieten: deze mogelijkheden behoren al langer tot het rijke hedendaagse palet van kunstkritiek.

Wat nieuw is, zo menen we, is niet alleen inkijk geven in het hoofd van de maker, maar ook te peilen naar de invloed op de kijker. We permitteren ons de vrijheid van expressie over welke impact het werk van een kunstenaar op ons kan hebben. We durven na te gaan hoe of waarom het ons precies raakt en welke emoties het losweekt, wars van alle voorgekauwde conventies over hoe je naar kunst dient te kijken, en al zeker over hoe je erover dient te schrijven.

Het is een vrijheid die ingebed is in het DNA van dit magazine. De verschillende smaken, gevoeligheden en achtergronden van onze redacteurs staan garant voor een brede, ongeremde kijk op hedendaagse kunst en kunstenaars. We vertrouwen er dan ook op dat de verhalen in dit magazine even inspirerend zullen werken als de kunst die ze jou doen (her)ontdekken.

Heel veel lees- en kijkplezier

Frederic De Meyer
Annelies Vanbelle

PS: Het magazine nog niet in huis gehaald? Klik dan hier om het te bestellen of om te vernemen in welke winkels je ze kan kopen! 

Author: Annelies & Frederic

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op