Suzanne Jongmans, de plastic hedendaagse renaissance

Er is iets heel herkenbaars, en niettemin heel vreemds aan het werk van de Nederlandse kunstenaar Suzanne Jongmans. Op het eerste gezicht herken je beelden uit het canon van de kunstgeschiedenis, verwijzingen naar Velásquez, Van Eyck, Rogier van der Weyden, ook Rembrandt en Vermeer. Maar wie van dichterbij kijkt merkt snel dat er iets niet klopt. Dat er iets wezenlijks hedendaags in zit.

Dat komt door het materiaal dat ze gebruikt in de kostuums van haar modellen: gebruikt plastic, oude lakens of verpakkingsmateriaal. Zelfs in een het deksel van een conserveblik vindt ze verwijzingen naar het werk van een oude meesters.

Het vormt een aanklacht tegen de consumptiedrang van onze hedendaagse maatschappij, uiteraard. Maar niet enkel dit, haar werk gaat ook over “verstilling, tijdloosheid, schoonheid”. Ook in afval kan dus schoonheid schuilen. Ze gebruikt overigens niet enkel afval in haar kostuums, maar ook natuurlijke elementen, zoals pluisjes van bomen.

Het maken van de kostuums is al minutieus en tijdrovend, maar daar houdt haar werk niet mee op. Ze zoekt modellen met gemeenschappelijke trekken als deze op het oorspronkelijke werken van de oude meesters, en trekt er dan soms duizenden foto’s van. Nadien begint echter pas het zware werk. In deze duizenden foto’s zoekt ze de details die het beste weergeven wat ze wil zeggen, waar ze naartoe wilt, tot ze uiteindelijk een compositie bekomt die realistisch aanvoelt, maar nauwelijks kan zijn, een soort hyperrealisme.

Haar bedoeling is overigens niet om de meesterwerken te ‘herdoen’, maar wel te herinterpreteren: “I want to have a dialogue with the artists that inspire me, but I want to write my own story out of it”, zegt ze in de reportage hieronder.

Bijzonder toch…


Ontdek meer werk van Suzanne Jongmans op haar website.

Author: The ArtCouch

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op