Toekomst van kunst (#2) volgens Hans Ulbrich Obrist

Als co-directeur van de Serpentines Galleries, maar vooral als auteur van ‘The Interview project’, waarin hij de de mening vroeg aan duizenden kunstenaars over de evolutie van hun werk en hun toekomstperspectieven, is de Zwitser Hans Ulrich Obrist uiterst goed geplaatst om een coherente visie te ontwikkelen over de toekomst van kunst.

Hoewel, toekomst? In een recent artikel ontwikkelt hij de idee van de ‘extreme present’, het extreme heden. Technologie heeft een onmiskenbare invloed op de manier waarop ons brein functioneert, maar het evolueert danig snel dat de ontwikkeling nauwelijks bij te benen is. Dit drijft ons als maatschappij steeds meer in het ‘nu’, en ‘toekomst’ is als gevolg hiervan slechts een relatief, abstract begrip.

Kunstenaars hebben vaak voeling met onderhuidse maatschappelijke veranderingen. Al zeker jonge kunstenaars die met het internet zijn opgegroeid. Om de visie van jonge kunstenaars te onderzoeken creëerde Obrist het 89plus project, een wereldwijd research project bij duizenden Generation Y kunstenaars. Wat hem onder meer opviel is hoe deze kunstenaars begaan zijn met de notie van ‘filter bubble’: de mate waarin algoritmes in grote mate bepalen (of filteren) wat we te zien krijgen op het internet, en hiermee dus ook onze meningen en ideeën mede bepalen. Voor vele jonge kunstenaars is het een strijd tegen deze filter bubble, ze willen aantonen dat toekomstige acties niet afhankelijk zijn van vorige acties. Ze stellen daarvoor in de plaats de idee van ‘radicale openheid’ voor nieuwe ideeën. Een mooi perspectief, wat ons betreft.

De notie ‘filter bubble’ noopte hem tevens tot de organisatie van een gelijknamige tentoonstelling in Zurich einde vorig jaar. Wat de 40 jonge kunstenaars daar toonden geeft alleszins een goed beeld van wat hedendaagse avant garde betekent, en misschien ook van hoe kunst in de komende decennia zal evolueren. Zo brachten Crista Siglin en Isaac Wilder er een “meditation on intimacy in the age of filtration,” een werk waarin ze onderzochten hoe digitale relaties een impact hebben op uitingen van fysieke relaties, zoals bijvoorbeeld oogcontacten. Felix Melia bracht een beangstigend vision van een situatie waarin “anonymous romantic text messages are sent automatically to a group of mobile phones via a web-based messaging service,” en Urban Zellweger klaagde het afstompende effect van het urenlang voor de computer zitten aan.

Als kunstenaars inderdaad voelsprieten hebben over de toekomst, dan kunnen we alleszins uit deze voorbeelden afleiden dat de digitale toekomst nog wat weerwerk zal te verduren krijgen…

(lees hier het oorspronkelijke artikel van Hans Ulbrich Obrist bij Artsy)

Author: Frederic De Meyer

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op