Valgerður Sigurðardóttir, een naam om te onthouden in de hedendaagse kunst

Niet zeker hoe of waarom ik deze expo heb gemist bij Keteleer onlangs. Het zijn rare tijden, en je kan als eenvoudige kunstrecensent niet overal tegelijk zijn, jammer genoeg. Maar mocht ik een tijdreiziger zijn, zou ik zeker terugkeren naar de tentoonstelling van de Ijslandse kunstenares Valgerður Sigurðardóttir in de galerij, die er in december haar 2e solotentoonstelling hield, en dit niet enkel om te vernemen hoe haar naam precies uitgesproken wordt.

Ik schreef het reeds in een vorige post over het werk van Floris van Look: de jonge generatie kunstenaars lijkt zich niet te willen begeven op geijkte paden -gelukkig maar, voor alle duidelijkheid. De geladenheid in hun werk, de diepere boodschap erin, net als het ontbreken eraan, lijkt hen niet te bekommeren. Voor henzelf heeft het ongetwijfeld een boodschap, of het zo op de kijker overkomt, kan hen echter weinig deren. Het resultaat oogt vaak naïef, en daardoor juist heel fris. Hoopgevend, zou ik zelfs durven stellen. Ontwapenend alleszins. Maar vergis je niet, ondanks de eenvoudige aanschijn is het intrinsiek geladen. Er zit meer in wat de kunstenaar je niet toont, dan je zou kunnen vermoeden. Al zal je als kijker diep in jezelf moeten graven om te ontdekken wat de kunstenaar hiermee bedoelt. Ook eenvoud kan vol betekenis zitten.

Het is een beetje wat de kunstenares bedoelt, denk ik, kijkend naar de reportage die Keteleer liet maken naar aanleiding van de expo. Geniet even mee:

Author: Frederic De Meyer

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op

X