Zwarte modellen doorheen de schilderkunst, van Géricault tot Matisse

Black lives matter. Het lijkt een evidentie. Voor een groot deel van de mensheid is het dit duidelijk niet. Voor de gekleurde medemens is het vaak zelfs een dagelijkse strijd.

En, het moet gezegd, de kunstgeschiedenis heeft niet meteen geholpen om van het stereotiepe beeld van de zwarte man of vrouw af te raken. Vaak figureren ze op de achtergrond, als slaaf of dienaar – denk maar aan de Olympia van Manet -, zelden als held.

Er is weliswaar een kleine inhaalbeweging aan de hand. Zwarte kunstenaars als Wangechi Mutu en Ndidi Emefiele scheren hoge toppen op de kunstmarkt, en Afrikaanse hedendaagse kunst loopt in het algemeen meer en meer in de kijker.

Iets dichterbij maakt Shirley Villavicencio Pizango er bijvoorbeeld een punt van om “mensen met een bruine huidskleur mooi en veelvuldig te schilderen, ze een nieuwe, krachtige plek te geven in de schilderkunst. Shirley maakte overigens haar versie van Manets Olympia: ze neemt zelf de plaats in van de liggende odalisk en reduceert de blanke vrouw tot een portret aan de muur. (lees het volledige interview met Shirley in het volgende magazine van TheArtCouch)

De vaststelling, en de huidige onrust over discriminatie, deed me echter terugdenken aan de merkwaardige tentoonstelling Le modèle noir in het Parijse Musée d’Orsay die van maart tot juli vorig jaar liep. Het was een aanklacht tegen het stereotiepe beeld, maar legde tevens de nadruk op hoe sommige grote kunstenaars hun kunst juist geëngageerd gebruikten om de gekleurde mens een evenwaardige plaats te bieden.

Mocht je het gemist hebben bieden deze twee reportages een mooi en uitgebreid beeld van wat er te zien was. Een boeiende reis doorheen de kunstgeschiedenis, aan de hand van een thema dat, jammer genoeg, nog steeds brandend actueel is:

Author: Frederic De Meyer

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op