Over ‘immateriële landschappen’, 3 vragen aan Virginie Bailly

bailly1

Virginie Bailly

In maart van vorig jaar had ik een gesprek met de Brusselse kunstenares Virginie Bailly. Op haar website kan je mooi zien welke evolutie haar werk heeft gekend sinds 1998, om vanaf 2009 een welbepaalde, in zekere zin consequentere richting in te slaan. Niettemin kan het resultaat van haar werk een totaal verschillende uitwerking hebben op de toeschouwer:

“Je kan er door overweldigd worden. Je kan je er in verliezen. Je kan er ook structuur in zien, maar voor sommigen kan het dan weer een  gestructureerde chaos zijn. Voor de ene is het rust en voor de anderen totaal niet. Maar dit vind ik juist boeiend, dat het zich in een tussenruimte bevindt.”

Hoe zou Bailly dan zèlf willen dat het publiek haar werk bekijkt?

“Wat ik belangrijk vind als de toeschouwer naar mijn werk kijkt, is dat hij/zij de versplintering van het beeld ervaart. Dat hij/zij de energie, de dynamiek en de gelaagdheid van het beeld ondanks al die versplinterde vibratie, toch als een eenheid ervaart. Om uiteindelijk vanuit dat moment van suspensie een soort tussenruimte te laten zien. Een tussenruimte waarin niets statisch is en waar alle elementen zich op de snijlijn van het affe- en het onaffe zitten. Er wordt heel verschillend op gereageerd, voor de ene is net het feit dat de werken continu blijven ‘bewegen’, net datgene waar anderen zich door aangevallen voelen. Een werk is pas goed voor mij als de graad van suspensie goed zit, als alle elementen samenkomen binnen de versplintering en interageren met elkaar.”

 

In de tekst voor haar boek beschreef Francis Smets het werk van Bailly als ‘immateriële landschappen’. De werken mogen dan nog geen letterlijke landschappen zijn, ze verliezen alleszins het contact met de werkelijkheid niet:

“Je kan de werkelijkheid op verschillende manieren bekijken. Die verschillende facetten of meerduidigheid probeer ik samen te brengen in een beeld, zodat je een soort van eenheid bekomt. Deze soort van eenheid van maximale versplintering wordt tezamen gehouden door de spanning tussen de elementen. Een moment van suspensie, noem ik dat. Een moment van suspensie houdt voor mij veel meer in dan het momentane vast te leggen, omdat het dan enkel over dat moment gaat. In mijn schilderijen gaat het niet over een moment maar over meerdere momenten, over verschillende beelden die in elkaar schuiven en een suspensie in zich houden.”

Het volledige interview vind je op mijn blog, en in mijn boek.

Het werk van Virginie Bailly kan je verder ontdekken op haar website http://www.virginiebailly.be/

 

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op