Een plaats van ontdekking en verwondering… Benoît Pouplard en Cécile Fouillade in het hoge Noorden
Bestaan er nog stukjes wereld die ons ongekend zijn? Waar zijn de avonturiers van weleer, die de jeugdjaren van mensen van mijn generatie wisten te boeien met wilde ontdekkingstochten naar bedreigende, maagdelijke gebieden? Er zijn nog wel zulke gebieden, zoals het Hoge Noorden, dat al eeuwenlang avonturiers, wetenschappers, schrijvers en kunstenaars bezielt. Maar evengoed bevinden die onbekende werelden zich dichterbij: in de...
Kantklossen en de kunst van woordloze verhalen… over het werk van Inge De Zutter
Vermoedelijk is de eerste mens niet plots kunst gaan maken, wat het woord ook moge inhouden. Lang voordat de esthetische of persoonlijke behoefte een rol speelde, werden reeds met aardse materialen beelden vervaardigd die geen rechtstreekse functie hadden, die enkel via interpretatie of afgeleiden daarvan – zoals de drang om kennis over te dragen, of symbolen als taal uit te wisselen – de mens ertoe aanzetten om grondstoffen uit zijn...
Liliane Demeester en het geheugen van de materie…
Het is een kunstvorm waar ik nog veel te weinig mee vertrouwd ben, moet ik bekennen. Onbekend is onbemind? Niet noodzakelijk. Sommige keramische werken weten me op de een of andere manier wel te boeien, al heb ik er te weinig bij stilgestaan welke mechanismen daarvoor precies in werking treden. Voor wie, net als ik, weinig achtergrond heeft in keramiekkunst, kan de expo van Liliane Demeester bij Frock in Ieper een mooie kennismaking...
Ule Ewelt, van oerinstinct naar een nieuwe manier van kijken
Zitten er nog primitieve instincten in ons? Is het überhaupt nog zinvol die te hebben, voor de ‘moderne’ mens die zelfs geen fysiek gebaar meer hoeft te maken om iets te weten, een order uit te voeren of iets gedaan te krijgen? Vermoedelijk blijven er restanten over. Wat de mens aan instinct doorheen de evolutie heeft vergaard, kan niet zomaar in twee eeuwen moderniteit weggevaagd zijn. Al zullen slechts weinigen zich nog op dat...
“Klei moet zijn eigen taal kunnen spreken.” Eco-kunstenaar Seungho Yang bij Adrienne D.
Naar verluid zou hij het speciale effect per toeval hebben ontdekt, in Londen in 1981. Terwijl hij over zijn werk nadacht, gooide hij het werk waar hij mee bezig was weg en ging wandelen. Toen hij later terugkwam en probeerde de vervormde werken open te vouwen door ze van binnenuit te duwen, verscheen er een natuurlijke, mysterieuze barst in het oppervlak van het werk, bedekt met vuil. Hij ontdekte verrast de schoonheid van de klei...
