Dit weekend in Het Atelier in Brugge: ‘TUSSEN TIJD’ van Ine Lammers

“Hoe minder je weet, hoe wijzer je wordt”, vertrouwt Ine ons toe, terwijl we langs haar creaties wandelen waar ze een maand lang aan werkte in Het Atelier van Marleen Scevenels. In haar nieuwe reeks voegt ze aan haar rusteloos zoekende penseel ook andere, meer ingetogen materialen en effecten toe, wat ze zo treffend de “emotionele wanorde van het materiaal” noemt. Zo rafelt ze stoffen uit elkaar, tot luttele draden die ze in of tussen werken laat bungelen, als hunkerden ze naar een nieuwe vorm van communicatie, een nieuwe reden om (verbonden) te zijn.

Dit spiegelt een innerlijke evolutie. Tijdens twee residenties in Spanje en Zuid-Frankrijk leerde ze onthaasten, vooral van haar eigen gedachtevloed. Gedreven door de Japanse wabi sabi-gedachte leerde ze de imperfecties van het leven te accepteren, natuurlijke invloeden op haar af te laten komen, en ze te integreren in haar werkzaamheden. Een nieuwe harmonie te vinden, zonder de inherente polariteit in het menselijke wezen daarom uit de weg te willen gaan.

Deze polariteit bemerk je nog steeds, bijvoorbeeld in haar impuls om haar uitgezuiverde, abstracter wordende werken te injecteren met elementen die robuustheid en stoerheid suggereren. Het broze van het ontrafelde textiel komt in eenzelfde werk oog in oog te staan met zwaardere, loden bestanddelen. Het effect is behoorlijk verbazend. Het brengt de kijker uit evenwicht, het evenwicht waar de kunstenares zelf nog naar op zoek is.

Ballast weg

Het is een proces dat ze doormaakt, en dat vorm krijgt in deze werken. Wij mogen getuige zijn van dit proces. Zich loswrikken wil ze, van talrijke verwachtingen die ze als nodeloze ballast meedraagt. De verwachtingen van de kijker uiteraard, die een coherente lijn wil zoeken tussen deze nieuwe werken en haar vroegere oeuvre. Maar evengoed van haar verwachtingen jegens de kijker, die ze in vorige reeksen introduceerde tot allerhande theorieën over de inherente verbondenheid tussen mensen. In de nieuwe reeks werken staat ze in zekere zin ‘alleen’, in wat ze “een nieuwe naaktheid” noemt. Er is geen andere boodschap dan haar huidige vorm van zijn. Wil ze de kijker meevoeren in dit verhaal, dat enkel voor haarzelf geschreven lijkt te zijn? Natuurlijk wel, maar het is geen noodzaak meer.

Transformatie

Er is echter een verwachting waar het moeilijker van af te raken is: deze van haarzelf jegens haar eigen werk. Verwacht ze een loutering aan het einde van het proces, een catharsis? Wellicht wel, al vindt ze die in toenemende mate in het proces zelf, meer dan in het resultaat ervan. Het werk hoeft niets anders dan ‘er te zijn’. Het staat – bewust – in schril contrast met wat ze vroeger deed: een volledig openstaan voor prikkels van buitenaf, waarbij haar binnenkant werd afgeschraapt, tot het te ruw werd.

Nu speelt ze ook de kracht van haar kwetsbaarheid uit, maar op een geheel andere manier, op een ander niveau. Anderhalf uur per dag wandelt ze – alleen, om zoveel mogelijk indrukken te absorberen. Haar ego wil iets in de wereld zetten, de introverte ziel wil vooral in stilte creëren en verdwijnen in het grote niets. Daartussen lopen verbindende lijnen, die ze ook in diverse vrouwencirkels trekt waar ze lid van is. Een heuse transformatie, waarbij (sociaal) leven en werk door elkaar heen lopen.

Hier mag iets ontvouwen

Haar intuïtie werd tijdens de residentie in Brugge dagelijks aangescherpt. Het alleenzijn duwde alle verstoring naar de achtergrond, waardoor ze nog ontvankelijker werd voor diepere lagen. Het licht dat zo overvloedig binnenvalt in deze ruimte, de uitnodigende openheid om te creëren. Het gevoel dat niets moet, behalve luisteren naar de plek, voeling proberen te krijgen met het onderhuidse weefsel van de stad en de energie van zij die in Het Atelier voor haar aan de slag waren. Onzichtbare connecties die haar niettemin voeden.

Wie Brugge zegt, die zegt kant, en de opmerkelijke observator zal allicht minieme hints ontdekken in de recente werken van Ine Lammers. Echter zo anekdotisch hoeft het niet. Ze duikt ook naar de essentie van de materialen, het ambachtelijke vakmanschap dat ook de begijntjes moeten hebben gekend. Ragfijn werk waar je uren meditatief zoet mee bent. “Dankbaar ben ik”, zegt Ine, “dat ik tussen deze materialen mag vertoeven. Ik voel hun mystiek. Ik ontdoe ze van het functionele, en richt me op het emotionele aspect. Hier mag er iets ontvouwen.”


Op zaterdag en zondag 27-28 maart toont Ine haar nieuwe werk van 12.00 -18.00 uur in ‘het Atelier’, ’s Gravenstraat 2, Brugge. Vanwege de nieuwe covid maatregelen is bezoek alleen mogelijk op afspraak! Stuur een berichtje naar 0486 382 836.

Author: Annelies & Frederic

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op

X