Eric vande Pitte, innoveren in een vast patroon. Een nieuwe reeks vanaf 16 mei te zien in Brugge

Van de honderdtal gesprekken die ik de laatste jaren reeds voerde met kunstenaars zijn er talrijke die me levendig bijblijven. Eric vande Pitte is er zeker een van. Niet enkel omdat het een van de eerste kunstenaars was die ik voor TheArtCouch ging opzoeken in zijn atelier, in de stationsbuurt van Gent, maar vooral omdat ik uit dit gesprek een aantal essentiële dingen heb geleerd over kunst, en het kunstenaarschap.

Wat mij vooral opviel is het ongebreidelde enthousiasme met dewelke hij over de Young British Artists sprak. Kunstenaars als Tracey Emin of Damien Hirst. Het verbaasde me eerst, omdat het in zo’n schril contrast stond met zijn eigen oeuvre, dat qua onderwerp voornamelijk de personages heeft uit de leerboeken Frans uit zijn kindertijd, met een grote nadruk op twee ervan, Paul en Marcelle. Een groter contrast met de YBA, die eerder de grenzen aftastten van wat als kunst kan worden -of toen nog werd- aanschouwd, leek me amper mogelijk.

Tot het tot me doordrong dat ook binnen bepaalde thematische beperkingen grote vrijheden konden worden verworven, dat grenzen aftasten ook binnen een vastomlijnd kader kon gebeuren. Soms op verrassende wijze.

Sinds dit bezoek, zo’n vijf jaar geleden, is hij me alleszins blijven verrassen. Hij verliet de klassieke blauwe patronen om een ander, breder kleurpalet te hanteren, nog steeds verrijkt met de toevalligheden die de weersomstandigheden op het doek achterlaten, dat hij soms wekenlang buiten in de tuin legt of hangt. Sommige werken werden ook abstracter, verlieten het narratieve parcours dat hij als uitgangspunt heeft uitverkoren.

De tentoonstelling die vanaf 16 mei loopt bij galerie Pinsart in Brugge, met tekeningen uit de laatste jaren, toont alleszins aan dat de kunstenaar nog lang niet is uitgeput in zijn drang naar verkenning, en vernieuwing. De titel van de tentoonstelling geeft het al een beetje aan: Marcelle s’adonne au sexting. De brave, onschuldige broer en zus gaan duidelijk mee met hun tijd, al blijven ze in sommige werken met een soort weemoed juist hangen in de jaren ’50, waar ze werden bedacht.

The medium is the message?

Maar ook vormelijk zie je een evolutie. Dan Declerck van Galerie Pinsart: “Tijdens het tekenen besteedt hij veel aandacht aan de intensiteit van de potloodlijn die op zichzelf leeft maar ook een vorm omlijnt en zo de figuratie maakt. De met kinderlijk plezier opgebruikte potloden waarvan het hout krassen nalaat in het papier verhogen de kwetsbaarheid van zijn personages. Het getekende beeld krijgt hierdoor een aparte broosheid. Het getekende en het papier vormen een eenheid. Het kunstwerk is een object geworden en ze worden als object verpakt binnen hun kader.”

Het kunstwerk als object an sich, wars van betekenis of doel? Het vermengen van referenties naar de kunstgeschiedenis (Balthus, Floris Jespers) met een overduidelijk hedendaagse symboliek? The medium is the message? Ondanks zijn leeftijd zie ik vande Pitte plots ook als een YBA, een Young Belgian Artist

(foto’s: courtesy Galerie Pinsart)


De solotentoonstelling Marcelle s’adonne au sexting met nieuw werk van Eric vande Pitte loopt van 16 mei tot 27 juni bij Galerie Pinsart. Klik hier voor alle info!

Author: Frederic De Meyer

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op

X