Op reis naar een ongekende maar vertrouwde bestemming, een nieuwe reeks van Peter H. Waterschoot

Kan je een vorm van nostalgie koesteren voor de toekomst? De anachronistische stelling werd reeds geopperd, maar bij Peter H. Waterschoot wordt het, op een vreemde manier, geleefd, en beleef je het als toeschouwer ook op dezelfde vreemde manier.

Het klinkt wat vreemd, eenmaal je zijn werk ziet: de notie dat het moment zelf waarop de foto getrokken werd er niet zoveel toe doet. Hijzelf ziet het als een beweging, een moment dat niet zozeer gevat wordt, alswel een tijd die wordt uitgerekt, zowel voorwaarts als achterwaarts. Wat je ziet is een stilstaand beeld, ogenschijnlijk ontdaan van enige emotionele balast, maar intrinsiek gaat in dat beeld een heel verleden, en een hele toekomst schuil. Het is als een “verticale snede uit de rol van een vollediger verhaal”, vertelt hij me. Een momentopname, dat niet zozeer focust op het fragment zelf, maar op het hele verhaal dat erin verhuld ligt.

Welk verhaal dan? Daar blijft het nog wat zoeken, of eerder aftasten. Peter wijst op Japanse mangas, waar toekomst als heden geen duidelijke richting volgen, waarin toekomstvisies zo vaak verwijzen naar traditionele noties, bekende, getrouwe gevoelens en beelden, gemixt met waarschijnlijkheden over een mogelijke toekomst. Hij wijst ook op het werk van de Japanse fotograaf Masahisa Fukase, die in luttele, futiel ogende beelden het hele verloop van een leven wist te grijpen. Ook een enkel beeld kan een samenvatting zijn van een intense road movie, die niet noodzakelijk van een noodwendig plot hoeft voorzien te zijn. Het is wat het is. En feitelijk hoeft het ook niet meer te zijn.

Daar schuilt wellicht de kracht van het werk van Peter: uit de fijnste waarneming, die het resultaat zijn van een intensieve zoektocht naar locaties en details die hem persoonlijk raken, maar waar hij een heel verhaal achter vermoed, onthult hij een resem aan nieuwe mogelijkheden. Hij meet zich als fotograaf hiermee een auctariële rol aan: een alleswetende verhalenverteller die het vervolg van het verhaal wel kent, gezien hij het zelf schrijft, maar het slechts met mondjesmaat loslaat, om de spanning erin te houden, of misschien juist omdat het er niet zo erg om doet.

Elk beeld vormt dan ook een -trage- uitnodiging tot een reis met een ongekende bestemming, dan eens bedwelmend, dan eens opwekkend, maar steeds weet het een intuïtieve emotie los te weken, iets wat hij le moment indécisif noemt, een onbepaald ogenblik in een ongekende tijd, maar steeds zo herkenbaar en vertrouwd voor de reiziger in elk van ons.


De nieuwe reeks “Sunset memories” van Peter H. Waterschoot is samen met een aantal werken uit de laatste 10 jaar te zien in het Musée de la Photographie in Charleroi, waar tot 15 mei ook werk te zien is van onder meer Joel-Peter Wilkin en Debi Cornwall.

Klik hier voor alle info!

Author: Frederic De Meyer

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op

X