Shift & Drift: driemaal vrouwelijke vrijmoedigheid in Diskus Aalst

Veel animo voor de tentoonstelling ‘Shift & Drift’ van Nathalie Vanheule, Alice Vanderschoot en Joëlle Dubois in Diskus, Aalst. Bezoekers (met masker) komen op het openingsweekend de hele tijd af en aan, wat toont dat de honger naar kunst ook in coronatijden erg groot blijft. De drie dames zorgen samen voor een zeer verrassend en zelfs sensueel artistiek feestje. Geen grenzen die niet afgetast of zelfs overschreden mogen worden. De vrouwelijke durf en creativiteit borrelen hier rijkelijk.

In de eerste, grootste ruimte, meten de Inkdrawings van Joëlle Dubois zich met een installatie van Nathalie Vanheule Arms & echo’s. De ene kunstenares presenteert het lichaam met één lijn per tekening als ‘heel’ en ondeelbaar; de andere laat net lichaamsdelen op zich spreken. Armen die uitlopen op een badmintonracket of vingers die zich hybride mengen met handboeien. Ze worden ietwat in het gareel gehouden door een badmintonnet, maar helemaal lijkt dat niet te lukken. Het is vormelijke anarchie troef, en de som der delen is niet eenvoudig te maken. Tegen de wanden voorts twee grote recente werken van Nathalie Vanheule, waarin ze met haar lichaam make-up aanbracht op schuurpapier. Pijn die een verbluffend mooie esthetiek genereert, met referenties aan Bacon. Ook hier: het gedeconstrueerde lichaam – verwrongen, ontwricht, vorm die zich plooit naar de innerlijke gemoedsgesteldheid.

Nathalie Vanheule

Knipoog

Hoe vonden de drie kunstenaars elkaar thematisch voor deze expo? Ze onderzochten het spanningsveld tussen naturalisme (‘alles is bepaald’) en de vrijheid om je eigen werkelijkheid te creëren. Resoluut bedachten ze voor deze expo hun eigen regels, wat resulteert in een magische niet-alledaagsheid die een lichte verwarring wekt en tegelijk uitnodigt tot een meer geconcentreerde kijk op de realiteit. Subliem voorbeeld hiervan is Glazing the abyss van Alice Vanderschoot, een lichtblauwe suikerwafel, die door de kleur en uitvergroting een cartoonesk karakter krijgt. Als tongue-in-cheek addendum wacht voor de sculptuur een tafeltje met de werkelijke wafeltjes, die je wel mag consumeren. De knipoog is in het werk van Vanderschoot nooit ver weg.

Alice Vanderschoot

Voyeurisme

Joëlle Dubois, wier delicate acrylschilderijen her en der verspreid zijn doorheen het pand, lokt ons naar een aparte darkroom die zich achter gordijnen schuilhoudt. Hier worden we instant gebombardeerd tot voyeur: in een trillende, met erotische scènes beschilderde voiture, wachten twee naakte meeschuddende poppen – een metafoor voor persoonlijke vraagstukken als de bevrijding van de vrouwelijke seksualiteit en tegelijk de seksualisering van het vrouwelijke lichaam. Boven, met het werk Trinity, wacht een heel ander universum: de drie sculpturen symboliseren het buiten de lichamelijke grenzen treden tijdens meditatie. Hiermee tracht ze vragen aan te reiken over de afscheiding tussen lichaam, ziel en geest. Het benadrukt de interessante dubbelheid in de persoon van Dubois zelf: enerzijds een geëmancipeerde vrouw en kunstenaar, een durfal, zo lijkt het wel, en daarnaast een stille toeschouwer, die vanop een afstand de wereld gadeslaat.

Joëlle Dubois

No fear

In één imposant werkt lijkt Nathalie Vanheule alle emoties rond het voorbije jaar samen te ballen: No Fear. Woede, ontzetting, verlangen naar weer meer nabijheid. Het is het residu van een performance samen met Alice De Waele, waarbij beiden met een losgemaakte handboei om hun pols de tekst afdrukken op twee donsdekens, met enkel hun blote handen en armen, gedrenkt in assen en bodylotion. “Durf ligt aan de basis om de realiteit te willen kennen, om te willen leven, om het ongrijpbare en het ongekende te omhelzen.”

Nathalie Vanheule

Precies dat is wat we her ervaren: na een moeilijk en ingehouden jaar vieren deze drie vrouwen hier op een haast explosieve, zeer gulzige wijze het leven. De nood aan samenzijn, aan uitdaging, aan aanraking, aan lichamelijkheid, aan uitwisseling. Alles wat ons grillig menselijk maakt en niet in voorgevormde hokjes en principes is te prangen. Ze drukken de diep humane behoefte uit om iets intiems en vitaals te voelen. Ze nodigen weer uit tot leven, tot feesten, tot het vieren van de teugels. Het zijn de kunstenaars die de uitgelezen hoeders zijn van dat wat we niet mogen vergeten. Dit trio vervult deze rol met glans.


SHIFT & DRIFT
Nathalie Vanheule, Joëlle Dubois, Alice Vanderschoot

Tot 25 april 2021, op zaterdag en zondag van 13u-18u
(in de paasvakantie do-zo)
DISKUS, Diepestraat 46, Aalst
i.s.m. Bruthausgallery


Nathalie Vanheule

Alice Vanderschoot

Joëlle Dubois

Foto’s Jana Pollet

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op

X