Erotiek in Polaroïd, een gesprek met Carmen De Vos

Het is verrassend vast te stellen hoeveel kunstenaars ondanks de nagenoeg onbeperkt groeiend aantal technologische mogelijkheden teruggrijpen naar oudere materialen om hun kunst te bedrijven. Vooral fotografen lijken te lijden aan deze aandoening, zo het er een is natuurlijk.

Een groot aantal lezers zullen zich de tijden van de Polaroïd wel herinneren. De wat onhandige bakjes waar je na het trekken van een foto even moest wachten tot het blaadje uit de mond ervan kwam gegleden, waarop het nog even wachten was tot het resultaat, heel langzaam, verscheen. Soms leidde het tot hilarische taferelen, gezien je nooit perfect controle had over wat je precies aan het trekken was. Familiefun verzekerd.

Het is een speelsheid die je vaak terugvindt in het werk van Carmen De Vos, die voor haar persoonlijke projecten steevast het Polaroïd-toestel hanteert. Hoewel de taferelen meticuleus zijn geënsceneerd, laat ze het toestel de vrijheid loop over het uiteindelijke resultaat. De specifieke kleuren, de vage plekken, het algemene sfeerbeeld geeft ze uit handen, ten prooi aan de willekeur van de gevoelige plaat. Echte fouten zijn het niet, gezien ze integraal deel uitmaken van het vooropgezette plan. “In zekere zin vormen ze een beloning, een vaak aangename verrassing”, vertrouwt ze me toe.

© Carmen De Vos, Big Friend

De speelsheid vind je ook terug in de taferelen. Dan eens barokke composities, dan eens spookachtig of dromerig, steeds behept met een onderhuidse spanning, die vaak erotisch geladen is. Ze wil bewust taboes doorbreken, de beperkende heersende moraal doorprikken. Elk menselijk lichaam heeft boven de zuiver esthetische schoonheid tevens een eigen verhaal. Ze naakt in beeld brengen staat symbool voor een onbeperkte vrijheid. Het culpabiliseren van de naaktheid, zoals op sociale media het geval is, beknot onze vrijheid, misschien zelfs onze identiteit. Foto’s maken waarin deze vrijheid centraal staat vergt echter een groot vertrouwen tussen het model en de fotograaf. Het verklaart waarom ze hiervoor enkel beroep doet op vrienden en kennissen, en waarom ze haar werk in opdracht systematisch aanvangt met een grondig gesprek met het model.

Hoe dit laatste in zijn werk gaat wordt perfect geïllustreerd in haar portret van Etienne Vermeersch, dat ze deed in opdracht van De Morgen Wax, met als missie om mannen op een sensuele manier te portretteren. Toch een uitdaging in het geval van de goedaardige filosoof. Tijdens het initiële gesprek beslissen ze het speels aan te pakken. Vermeersch ingezakt in een fauteuil, de blik half braaf, half ondeugend, de handen zedig over elkaar gelegd. Achter de zetel de naakte fotografe, onherkenbaar gemaakt door haar bewegen en de trage sluitertijd. Soms resulteert de samenwerking in een ludieke symbiose. “Met een jonger model zou ik dat niet gedaan hebben”, lacht ze.

© Carmen De Vos, Etienne Vermeersch

Tussen haar werk in opdracht en haar persoonlijk werk is het soms moeilijk een evenwicht te vinden. Ze ziet beide als aparte disciplines, hoewel ze elkaar soms beïnvloeden heb ik de indruk, zoals in het portret van Vermeersch. Sowieso zal ze noodgedwongen meer digitale fotografie gebruiken in de toekomst, gezien de grondstof voor Polaroïds langzamerhand schaars wordt. Al geeft ze toe dat het ook voordelen biedt. De mogelijkheid om met Fotoshop een realiteit toe te voegen aan een beeld biedt misschien interessante pistes om haar absurd-surrealistische taferelen een nieuwe wending te geven. Wij zijn alleszins getriggerd en benieuwd, al koesteren we een licht nostalgisch sentiment voor de Polaroïds.


Meer werk ontdekken van Carmen? Volg haar op Instagram: https://www.instagram.com/carmendevoss/

Onlangs verscheen ook het boek ‘The Eyes of the Fox’ van Carmen De Vos, Uitgeverij ander-zijds, 208 pp., 50 euro

© Carmen De Vos, Evaporate (links), Bubble Gun (rechts)

Author: Frederic De Meyer

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op