Gevoelens als kunstobject? Ontdek het werk van Lisa Park

Als grootmoeder van de performance art mag het niet verbazen dat Marina Abramovic heel wat –artistieke- nakomelingen heeft verwekt. De een al wat getalenteerder dan de ander, moeten we toegeven. Soms zijn het slechts vale copies. Wat mij betreft spingt de Koreaanse Lisa Park er alleszins torenhoog bovenuit.

In haar installaties gebruikt ze biometrische middelen en sensors die haar gevoelens en gemoedstoestand registreren, om die tot beeld of klank om te vormen. Dit heeft als bijwerking dat het publiek intrinsiek deel gaat uitmaken van de performance:

When I do a performance in front of the audience, they also become active participants. A smile or grimace from an onlooker can break my concentration, which in turn affects the music. Both the audience and I are influencing each other.

Dit wil niet zeggen dat de toeschouwer de emoties kan ‘verstaan’ of interpreteren, daarvoor ontbreekt de handleiding. Het blijft een mysterie.

Hieronder vind je wee knappe voorbeelden van hoe ze probeert het onzichtbare (haar gevoelstoestand) zichtbaar te maken:

In Eunoia II uit 2013 laat ze haar hersenactiviteit uitmonden in trillingen van water in 48 metalen kommen:

In het recentere, intussen wel 3 jaar oude werk NUE (Koreaans voor zijdeworm) laat ze dan weer haar hersenactiviteit los op het geluid. De hersenscan die ze hiervoor gebruikt is uiterst gevoelig, niet enkel de hersenactiviteit, maar ook de gelaatsuitdrukkingen leiden tot eindeloze variaties in het achtergrondgeluid.

Meer werk van Park vind je op haar website. Park is overigens niet de eerste die hersenscans gebruikt in haar performance, zelfs Marina Abramovic gebruikte het in haar “Mutual wave machine”. Maar Park heeft er met haar concept wel bakens verzet.

Author: The ArtCouch

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op