Sterren die kunst maken (#1): David Lynch

Het is toch opvallend hoeveel filmsterren aan het einde van hun carrière zich al dan niet plots aan het beoefenen van kunst overlaten. Opvallend, maar is het vreemd? Misschien niet. Na een hectisch leven in de spotlight valt het te begrijpen dat ze voor een meer teruggetrokken, misschien nederigere activiteit kiezen. Maar de vraag blijft: wat voor kunst maken ze? En past het in het beeld dat we eventueel van deze sterren gebouwd hebben?

TheArtCouch gaat deze zomer op onderzoek uit.

En we starten met een bang: David Lynch. De gevierde cineast staat met zijn herneming van de serie Twin Peaks weer volop in de belangstelling. Cinefielen onder onze lezers zullen hem echter meer associëren met meesterwerkjes als Eraserhead, The Elephant Man, Blue Velvet, Mulholland Drive en Lost Highway. Bevreemdende films, die de kijker van begin tot einde naar adem doen happen, waarin vreemde kronkels de verhaallijnen onbegrijpbaar overhoop halen (de man is niet voor niets een kenner van de kwantumfysica). Klopt dit beeld met de kunst die hij maakt?

Lynch was sinds kinds af aan al aangetrokken door de schilderkunst, ondanks, of misschien dankzij het feit dat zijn moeder hem kleurboeken verbood. Naar eigen zeggen wou ze niet dat de gedwongen grenzen van voorgekauwde tekeningen zijn fantasie belemmerden. Hij zag zich genoodzaakt om in de modder zijn tekenkunst aan te scherpen – dat vind je in zekere zin in zijn recent werk terug. De kunst die hij in zijn jeugd maakte stelde dan ook niet veel voor, beseft hij, maar hij liet niet los, en in zekere zin is zijn bestaan als schilder nu belangrijker dan als filmmaker.

lynch_cover

 

Maar slaagt hij in zijn kunst erin om dezelfde emotie los te weken als in zijn films? De NY Times vond naar aanleiding van zijn tentoonstelling ‘David Lynch: The unified fields’ enkele jaren terug alvast van niet:

Is Mr. Lynch as compelling a fine artist as he has been a filmmaker? The short answer is no. Images of sex, violence, trauma and black comedy abound, but many of the qualities that make his movies so singular — so “Lynchian” — are missing. The convoluted narratives, shifts from noirish realism to hallucinatory surrealism, erotic sensuality and creepy voyeurism, atmospheres of suspense and dread, mood swings from wonder to hysteria to bottomless grief, battles between innocence and evil: these dimensions aren’t fully realized in Mr. Lynch’s paintings. (NY Times, Ken Johnson)

Niettemin blijft het interessant werk, en is de relatie tussen zijn schilderijen en zijn films niet geheel onbestaand. In 1967 werkte hij op een avond aan een schilderij van een donkere tuin, wanneer hij plots het gevoel kreeg dat er wind uit het schilderij kwam die de bloemen in de kamer deed bewegen…

En, mocht u het gemist hebben, Lynch zou Lynch niet zijn, kwam in 2017 een documentairefilm uitgekomen die zich uitsluitend focust op David Lynch als plastisch kunstenaar. De reacties zijn alvast lovend… Bekijk zeker de trailer onderaan deze post!

lynch1967

(David Lynch, 1969)

lynch1970

(David Lynch, 1970)

lynch1990

(David Lynch, 1990)

lynch2009

(David Lynch, 2009)

lynch2012

(David Lynch, 2012)

lynch2013

(David Lynch, 2013)

Author: The ArtCouch

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op