De visie van een verzamelaar #1: Marleen Scevenels

“Een kunstverzameling leeft, verandert, evolueert. Samen met het leven.”

Marleen Scevenels leidde, voor ze zich voornamelijk aan kunst ging wijden, een geheel ander leven. Ze was parketmagistraat, ondergedompeld in moordzaken en andere weinig fraaie zijden van de mensheid. “Genoeg conflicten”, besloot ze op een dag, “nu wil ik me vooral omringen met mooie dingen.”

Marleen Scevenels. Werk op de achtergrond: ‘Vue de ma troglodyte’, Carole Vanderlinden (2019)

De stap was allerminst evident, een heuse sprong in het ongewisse. “Ik moet zowat de eerste parketmagistraat zijn geweest die zelf ontslag aanbood, via een brief aan de koning. Het was de hoogste tijd dat ik deze belastende omgeving vaarwel zei. Maar makkelijk was het niet. Een flinke oefening in loslaten.”

Toch is ze ook dankbaar. Die dertig jaar hebben haar de wereld leren kennen. Van een hoogst rationele omgeving naar een meer spirituele levenshouding, waarin kunst een prominente plaats krijgt. Naast het levendig houden van de verzameling, heeft ze een uitgebreid netwerk in de kunstwereld, geniet ze van gesprekken met kunstenaars en curatoren, is ze vaak inspirator en leverancier van ideeën maar ook van eerlijke kritiek, en droomt ze van een eigen plek waar ze kleine tentoonstellingen zou kunnen maken. “Zaadjes planten”, noemt ze dat zelf, iets wat voorlopig nog geen vaste vorm kreeg, maar waar overduidelijk haar hart naar uitgaat. Haar passie, dat is kunst, en tijdens gestolen uren duikt ze ook in haar atelier om te werken aan eigen creaties. Een werkproces dat haar ongetwijfeld helpt om de ziel van de kunstenaar beter te begrijpen.

Levenslang intrigeren

Het huis in Knokke, waar ze woont met haar man, is een mooi toonbeeld van hoe de kunstverzameling door de jaren heen is geëvolueerd. Beneden omringt ze zich met wat haar nu aanspreekt, op de bovenverdieping vind je werk dat zij en haar man vele jaren geleden aankochten. Daartussen zit een cesuur, een pauze die was ingegeven door een zekere afkeer van de kunstwereld. “Ik was gedegouteerd door het winstbejag, het primeren van financiële overwegingen bij sommige kunstverzamelaars en galeristen. Gelukkig zette Philippe Van Cauteren, artistiek directeur van het S.M.A.K., me weer aan om met kunst bezig te zijn.”

Ze koopt impulsief, zegt ze, op het gevoel. Dat is relatief, aangezien ze er soms meerdere dagen over doet vooraleer ze effectief tot een aankoop overgaat. Dagen waarin ze regelmatig het werk gaat bekijken in de galerij. “Goede kunst moet blijven boeien. Ik moet een bepaalde impuls voelen als ik een werk zie, alsof ergens iets diep in mij het instant herkent. Maar het moet die tijdelijkheid ook overstijgen, iets blijvends hebben waar ik steeds weer door gecharmeerd word. Ik heb dit heel sterk bij de werken van de Belgische beeldhouwer Pol Jouret. Bijna sacrale kunst is dit voor mij, uitgepuurde klassieke vormen, die mij heel gemakkelijk levenslang kunnen intrigeren. Alsof hij een aangeboren gevoel heeft voor harmonie, alsof de gulden snede bij hem gewoon ingebouwd is.” 

Het gelijke trekt het gelijke aan

Andere kunstenaars die ze naar voor schuift, en die we terugvinden aan haar wanden, zijn bijvoorbeeld Kasper Bosmans, Carole Vanderlinden, Ethan Cooke, Ronny Delrue, Greet Vanautgaerden en de Zweedse Christine Ödlund. Die laatste mengt in haar werk geometrie met esthetiek, natuur met kunst, het wetenschappelijke en het mystieke. Precies die mix is wat Marleen steeds weer op de knieën krijgt. Een mengeling misschien van wie ze nu is, en wat ze uit het verleden heeft meegenomen. Een leven waarin zowel rationele als spirituele en esthetische elementen eindelijk met elkaar worden verzoend. “Maar”, zegt ze, “een werk hoeft niet noodzakelijk conceptueel te zijn of een rationele grond te hebben. Gewoon pure schoonheid volstaat ook. Ik kan genieten van abstract werk waarin enkel de kleurencombinaties van tel zijn.”

Na haar verleden in de magistratuur, waar ze al te vaak werd geconfronteerd met de duistere kant van de mens, is ze nu vooral op zoek naar positiviteit, naar zuivere gevoelens. Dat vertaalt zich in haar kunstkeuzes: “Kunst is voor mij een reflectie van wie je bent, van waar je op een bepaald moment staat in je leven. Ik evolueer, dus onze verzameling evolueert mee. Ik geloof sterk in de stelling: het gelijke trekt het gelijke aan. Dus aarzel ik niet om meer sombere werken van de hand te doen, als ik het gevoel heb dat ze niet meer resoneren met de gemoedstoestand waar ik nu in vertoef.”

Die gemoedstoestand, dat is er voornamelijk eentje van rust en van harmonie, wat zich vertaalt in een zeer fijngevoelige samenstelling van dekunstcollectie. Niets wordt zomaar onbesuisd ergens opgehangen, over alles wordt grondig nagedacht. Het zijn vooral de kleuren die haar drijven om bepaalde werken een specifieke plek in huis te geven. Zo blijft de verzameling, hoewel steeds veranderend, in symbiose met de zielsgesteldheid van de verzamelaar.  

“Echter”, zegt ze, “het werkt ook andersom. De werken zijn niet alleen een weerspiegeling van mijn zijn, ze spelen tevens de bal naar mij terug. Een werk bezit naast zuiver esthetische kwaliteiten, immers ook esoterische aspecten. Kunst verzamelen, genieten van mijn collectie, is mijn vorm van meditatie. Elk werk kun je zien als een meditatief rustpunt in huis. Sommige werken verspreiden een haast taoïstische energie. Men zegt wel eens: wat je uitstraalt, krijg je terug. Dat geldt niet enkel voor mensen, maar ook voor een kunstverzameling.”

(met dank aan Marleen Scevenels voor het fijne gesprek en de warme ontvangst)

Author: Annelies & Frederic

Share This Post On

6 Comments

  1. Een gelijkgestemde ziel ! Ook ik heb al een ander leven achter de rug, 31jaar sales en marketing, een burn-out heeft mij de kunst leren ontdekken, waarin ik eindelijk mezelf teruggevonden heb !

    Post a Reply
    • Art buyers live longer

      Post a Reply
  2. Prachtig artikel!

    Post a Reply
  3. Wat een mooi verhaal. Het is belangrijk dat het verzamelen wordt gedeeld als een mooie bezigheid en dat het iets is wat een tocht is, niet zozeer een doel om een financieel goede verzameling te hebben. Ben het eens met dat veel gedreven wordt door “wat wordt of is het waard” terwijl het zoeken en ontdekken van nieuwe of onbekende kunstenaars leuker en waardevoller is voor de kunstenaar en de verzamelaar. Ben benieuwd naar #2 van de serie.

    Post a Reply
  4. Kunst kan fantastisch zijn. De kunstwereld heeft ook heel wat duistere kanten. Het wordt door sommigen beschouwd als ‘een belegging’. De èchte kunstliefhebber, zoekt en vindt. Het elitaire heeft tot gevolg dat heel wat kunstwerken in het bezit van de ‘niet bourgeois’ Nauwelijks in de aandacht komen. Musea zijn de grote boosdoeners. Hun eigen collecte primeert. Aan de verborgen schatten in de huiskamer wordt geen aandacht geschonken. Sommige werken hebben een grote intrinsieke waarden voor de kunstgeschiedenis en worden miskend. Volgens mijn bescheiden mening is ‘wie kent wie’ de belangrijkste reden om aandacht te schenken aan een werk in privé. Spijtig .

    Post a Reply

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op