Daniela Chirion, schilderijen als sublieme gedichten

Ze ogen minimalistisch, de werken van Daniela Chirion. Maar eenvoud bedriegt vaak. Haar werken zijn het resultaat van een moeizaam proces.

Het wit resulteert uit een veeleisende oefening. Ze heeft dat ene loodwit voor ogen wanneer ze behoedzaam, als in een meditatieve staat, aan een werk begint. Een tweetal uur neemt het haar in beslag, tijd waarin ze in het verfnat de juiste balans tracht te vinden, waarin ze haar penseelstreken de juiste weg laat zoeken, waarin ze niets tracht te forceren, het werk baant gaandeweg haar eigen ontstaan. Ze wijst me op de verschillende wijzen waarop de verf kan aangebracht worden, en welke impact deze keuzes hebben op het uiteindelijk resultaat.

De bedrieglijke eenvoud zit ook in de thema’s. Een nachthemd dat statig over de kleerhanger rust, kussens schijnbaar achteloos op een stapel gelegd, een bedhoes die op drie verschillende manieren in zichzelf is opgerold, een deur, open noch dicht, het thema is van ondergeschikt belang, zo lijkt het wel. Zelf wijst ze op een detail in het werk, het zijn de details die volgens haar de blik van de kijker manipuleren, op het spel van lichtinval en schaduw, dat zo moeilijk is te doorgronden, vooral omdat ze er steeds voor kiest om het licht vanuit een heel specifieke, voor een kunstenaar meest uitdagende hoek te laten vallen.

Je zou kunnen spreken van een spaarzaamheid in de behandeling van haar thema’s, een spaarzaamheid die ze ook in haar leven buiten de kunst onderhoudt, en voortkomt uit haar jeugd in Boekarest waar ze uren in de rij moest staan om in een winkel het schaarse eten voor het gezin te kunnen kopen. Harde tijden, al wijst ze evengoed op het uitstekende onderwijs dat ze er genoot. Zo ook heeft ze in haar kunst heel weinig nodig om geïnspireerd te raken, om zich passioneel en vol overgave op het schaarse thema toe te leggen.

Een passie van een tweetal uren, waarna ze soms tien uur lang naast het werk blijft zitten, als in een wake, haar werk observeert om te onderzoeken welke emoties het opwekt, tot welke uitwisseling het inspireert, en heel af en toe een subtiele verstreek toevoegt die een definitieve wending geeft aan het eindresultaat.

Naast schilder is Daniela ook dichter. Al schrijft ze de laatste tijd wat minder. Hoewel, mij lijkt het of beide praktijken onderling inwisselbaar zijn, uitingen van een ondeelbaar geheel. Haar schilderijen zijn een ultieme vorm van sublieme poëzie.

“Beethoven taught me to paint much more than all my professors” (Daniela Chirion)

Author: Frederic De Meyer

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op