Yves Velter, een alfabet voor het onbestemde
Er wordt beweerd dat eskimo’s meer dan vijftig benamingen voor sneeuw hebben, en Schotten zelfs nog veel meer. Nochtans valt ginds dezelfde sneeuw uit de lucht als hier. Waaraan ligt dat uitgebreide vocabularium dan? Een verscherpte opmerkingsgave, en natuurlijk ook een passie voor het onderwerp. Beide zaken verenigt Yves Velter in zijn praktijk. Al van kindsbeen af heeft hij een fascinatie voor onoplosbare vragen, hij laat ze...
De sexiness van een verfstreek. Over het werk van Stefan Peters
Ze noemen hem een landschapsschilder. Maar zelf vereenzelvigt Stefan Peters zich moeilijk met die term. Ja, hij schildert landschappen, maar eigenlijk zijn ze slechts een kapstok om zijn ding te doen met de verf, de materie te manipuleren, onderzoek te doen naar het wezen van de schilderkunst. Met een vaardige hand – zijn technische begaafdheid valt onmiddellijk op – suggereert hij in transparante acryltoetsen een hele wereld: bergen...
Onder de vrolijkheid wringt het. Over het werk van Catharina Dhaen
Wie het werk van Catharina Dhaen slechts vluchtig onder ogen krijgt zou zich misschien laten vangen. Vrolijke, helle kleuren, nonchalante krassen en vlakken, ietwat kinderlijk-naïef, zo lijkt het wel. Onder dat schijnbaar argeloze speelvlak – dat zonder meer opbeurend werkt – schuilt echter meer bedachtzaamheid dan je zou denken. Als een schaakspel, zo ziet Catharina Dhaen haar praktijk. “Maar dan schaken op mijn manier”, bekent ze,...
Abstracte kunst als breinmassage: nieuw boek over het werk van Ilse D’Hollander
Iemand vroeg me onlangs: “Waarom hou je zo van abstracte kunst?” Waarop ik antwoordde: “Daar heb ik eigenlijk geen cerebrale theorieën over.” Want dat is het net: abstracte kunst opereert in plekken waar je denken geen toegang tot heeft. Een geraffineerde kleurnuance, een schijnbaar vluchtige penseelstreek, een compositie die het juiste ritme heeft: waarom spreken ze jou zo aan? Het is zoals bij muziek: waarom doet precies die...
Schilderen tegen het verdwijnen: Johan De Wilde eert voormalig curator MDD met intiem Requiem
Tegen de dood vermag men niets. Als we die snoodaard bloot in de ogen kijken, weten we dat. Toch zoeken we overal troost en mogelijkheden tot zelfbegoocheling. Kunst is een van de potentiële vluchtwegen. Een soort vergeefs escapisme, een ijdele verbloeming. In sommige gevallen, bijvoorbeeld het ‘Requiem’ van Johan De Wilde, valt dat donders goed te begrijpen. Tanguy Eeckhout, curator zaliger van Museum Dhondt-Dhaenens...
