Johan Parmentier en de verborgen dimensie in de irissen
“In tijden waarin alles verandert is het goed om steeds naar hetzelfde te kijken,” parafraseert hij Jean Baptiste Camille Corot. “Het biedt inzicht in de dingen.” Zo’n twaalf jaar geleden begon hij elk jaar schetsen te maken van ontluikende irissen. Het zijn er niet eens veel, de irissen in de uithoek van zijn tuin. Het hoeven er niet veel te zijn. Elke schuchtere beweging van de bloemblaadjes, elke verschuiving van de lichtinval op...
De nieuwe kosmogonie van Peter Depelchin in verschillende actes… vanaf 8 september te zien in Brussel
Tijdens mijn laatste bezoek aan het atelier van Peter bleek al dat hij een fascinatie ontwikkelde voor kosmogonie, een fascinatie die hij mixte met zijn gevoel voor theater in een vreemde mix van fotografie, installatie en zijn getekende werk. Het geheel werkt hij uit in storyboards die moeiteloos van het ene medium in het andere overvloeien. Sinds mijn bezoek is Peter naar New York verhuisd dus heb ik hem zelf niet kunnen spreken...
Maxime Brigou, de continue verandering in een beeld gevat
“Ik wil een beeld maken dat niet dood wordt,” vertelt Maxime bij aanvang van ons gesprek. Kan je kunst maken die sterft, vraag ik me af? Misschien bestaat er dan zelfs zoiets als doodgeboren kunst? Het idee is zo gek nog niet. Sporen achterlaten. Een bewijs van je bestaan leveren die de tijd zal trotseren. Onsterfelijk zijn. Het zal heimelijk of niet de motivatie vormen van menig kunstenaar. Niet zo bij Maxime. Hier speelt iets...
Het vrolijke existentialisme van Amber Geuns
Ik kan me nauwelijks een boeiender moment voorstellen dan wanneer een kunstenaar met verbazing terugblikt op wat hij heeft geproduceerd, en tracht de betekenis ervan te achterhalen. Dit overkomt talrijke kunstenaars die in een staat van trance of halfbewust met hun kunst bezig zijn, maar anderen zijn bij hun werkzaamheden juist heel aandachtig met hun praktijk bezig: ze maken plannen en ontwerpen, denken dag en nacht na over hun...
‘Breek je schild’ een maatschappelijk bewogen project van Katrin Dekoninck
We trekken allemaal een schild op. Het is wat ons beschermt en wat ons voor onszelf in hoge mate mentaal bijeenhoudt. Zonder dit schild zouden we in de omgeving oplossen, in die zin heeft het zeker nut. Maar hetzelfde schild houdt ook negatieve emoties vast die er etteren en rotten, wonden die naarmate langer gewacht wordt om ze te behandelen moeilijker te genezen zijn. Het levert een ambigu beeld. Talrijke studies wijzen op een...
