Het symbioceen, als mogelijk enige hoopvolle toekomstbeeld?
Dat de mens een nefaste invloed heeft op de natuur is zo langzamerhand gemeengoed geworden. We navigeren van crisis naar crisis, van ramp naar ramp, op een ritme dat ervoor zorgt dat het enkel voor de mensen die er rechtstreeks mee geconfronteerd worden tot een concrete vaststelling leidt van wat er gaande is. Voor de mensen voor wie deze rampen ver verwijderd zijn is het een steeds abstracter wordend begrip, zo het al niet in een...
In verf gestold existentialisme… een bezoek aan Johan Heylen
“Une vie, c’est fait avec de l’avenir comme les corps sont faits avec du vide”, schreef Sartre in de roman L’âge de raison. De protagonist, filosofiestudent Mathieu, komt tot deze bedenking wanneer hij beseft dat iedereen rond hem levensbepalende beslissingen neemt; ze gaan vooruit, veroorzaken hun persoonlijke toekomst, ook al is deze onbestemd en inhoudloos. Hijzelf zit verstrikt in een afgebakend...
‘Authenticity’: Ludovic Laffineur in de voetsporen van Duchamp, Warhol en Emin
Het antwoord op de vraag of authenticiteit nodig is in de kunst is een kwestie van persoonlijke opinie. Sommige mensen vinden dat authenticiteit belangrijk is, omdat het de kunstwerken uniek en betekenisvol maakt. Anderen vinden dat het niet uitmaakt, zolang het werk maar interessant is of een bepaalde emotie oproept bij de toeschouwer. Er is geen juist antwoord; het hangt af van de opvattingen van de persoon die de vraag beantwoordt....
Kunstenaar in de kijker: Matthias De Wolf, beelden die in je hoofd blijven hangen
Mijn eerste confrontatie met het oeuvre van Matthias De Wolf, bij nader inzien een in 1973 in Brugge geboren kunstenaar, kwam er pas in 2019. Nadat ik op een van de Kunstenfestivals in het naburige Damme (Jan Moeyaert was er na zijn zomerse Watou-evenementen vaste curator geworden) in de zogenaamde (d’)Oede Schole het ondertussen geliefde startpunt had besnuffeld (een sfeervolle cafetaria, een stemmige ruimte vol boeken over beeldende...
Weemoed en levensbeschouwing… In zijn reeks ‘Fragile’ keert Patrick Van Caeckenbergh terug naar een bijzondere plek in zijn leven
Nostalgie. Het is een gemoed dat tot volstrekte lethargie kan leiden, maar je kan het evengoed gebruiken als inspiratiebron, zo blijkt toch uit de expo Fragile van Patrick Van Caeckenbergh, die tot 26 februari loopt in PARCUM, Leuven. Voor deze reeks keerde Van Caeckenbergh terug naar Sint-Kornelis-Horebeke, een onooglijk dorpje tussen Oudenaarde en Brakel, waar hij in 1997 met zijn gezin naar verhuisde om te ontsnappen aan de...
