Sofie Muller en de (on)maakbare mens… een uitnodiging tot diepe reflectie
Kan je van synchroniciteit spreken? Er zijn zo’n kunstenaars die me met nieuw werk confronteren over een bepaald thema, net op het ogenblik dat ik me in ditzelfde thema verdiep. Zo ben ik momenteel de bundel van Bas Heijne, ‘een kleine filosofie van de volmaakte mens’ aan het lezen, met teksten van onder meer Peter Sloterdijk en Slavoj Žižek, en zie: Sofie Muller kondigt een nieuwe reeks werken aan rond het thema… de maakbare mens. Ze...
‘Ikigai’: Ronny Delrue en de existentiële weerbaarheid van de mens
Het meedogenloze spel tussen verschijnen en verdwijnen, het domineert ons bewuste leven zonder dat we het in de gaten hebben. Zijn we louter ontvangers van ervaringen? De neurowetenschappen stellen dat we onze waarneming grotendeels zelf produceren. We vervaardigen letterlijk de wereld om ons heen, die het ons als neutrale, externe wereld terugdient. Vanwaar deze ‘disconnect’ dan, waarom voelt het alsof zaken buiten ons om gebeuren?...
De peilloze diepte van het niets… Een mijmering over het werk van Frank Kenis
Het is een eeuwenoude filosofische vraag: of we buiten ons eigen bewustzijn wel zeker kunnen zijn dat er zoiets als ‘iets’ bestaat. Van kwantummodellen tot hedendaagse neurologische inzichten komen we tot de vaststelling dat de materie van wat we als realiteit aanzien niet noodzakelijk substantieel is. De waargenomen realiteit heeft geen intrinsieke eigenschappen, behoudens deze die we het zelf toekennen. Het is een...
Acht sleutelfiguren uit de feministische kunst
Nogal wat boeken over kunstfilosofie besteden een apart hoofdstuk aan het feminisme als kunststroming. Eerlijk is eerlijk: het verrast me enigszins. Niet dat er aandacht wordt besteed aan vrouwelijke, uitgesproken feministische kunst, of dat deze als stroming kan gezien worden. Wel dat hier sprake is van kunstfilosofie op zich. Hoewel de feministische kunstbeweging voortkwam uit onrechtvaardigheid en een niet te rechtvaardigen vorm...
De constructie van het ‘zelf’, ontdek de intrigerende werken van Hanne Lydia Opøien Figenschou
Je hoeft geen hardnekkige solipsist te zijn -of de vorst Mysjkin uit De Idioot van Dostojevski- om je af en toe vervreemd te voelen van het referentiekader dat de wereld buiten ons ons biedt. Het komt misschien omdat dit kader voortdurend verandert, los van ons, maar omdat we min of meer gelijktijdig veranderen merken we de tijdsverschuivingen om ons heen meestal niet eens op. Heel soms hinken we achter, of lopen we voor. De wereld...
