Tamara Van San en Jean Godecharle spelen een aanstekelijk beeldend duet in Hilde Vandaele Gallery (Watou)
Confusion or wonder Het is me eindelijk gelukt om nog eens in Watou te geraken. Sinds de “Poëziezomers” (waar weliswaar lang niet alles “top” was, maar je te midden een gigantisch plastisch aanbod altijd wel je gading vond) op een nieuwe leest zijn geschoeid, ben ik er niet meer geweest. Decennia lang nochtans was Watou, zoals voor nogal wat collega’s-critici, zowat mijn jaarlijkse artistieke bedevaart in eigen land. En kijk, telkens...
‘It is’, Jean De Groote in Adornes: Een unieke locatie waar het absolute zijn van dingen zich verzoent met van verhalend barstend erfgoed
Voor het geval u na mijn/deze vernissage-toelichting alsnog op uw honger mocht blijven, dek ik mij initieel in met een citaat uit een tekst die niet van mij is, maar uit de pen is gevloeid van Véronique de Limburg Stirum, de motor achter de grote artistieke dynamiek die de laatste jaren van dit historische domein is beginnen uitgaan. NIET EVIDENT In verband met deze bijzondere tentoonstelling schreef ze een wijle geleden een...
Kunstenaar in de kijker: Matthias De Wolf, beelden die in je hoofd blijven hangen
Mijn eerste confrontatie met het oeuvre van Matthias De Wolf, bij nader inzien een in 1973 in Brugge geboren kunstenaar, kwam er pas in 2019. Nadat ik op een van de Kunstenfestivals in het naburige Damme (Jan Moeyaert was er na zijn zomerse Watou-evenementen vaste curator geworden) in de zogenaamde (d’)Oede Schole het ondertussen geliefde startpunt had besnuffeld (een sfeervolle cafetaria, een stemmige ruimte vol boeken over beeldende...
Philippe BADERT, gedreven laatbloeier, wil laten zien wat verkeerd loopt en tegelijk behagen
Na de middag heb ik een afspraak. In Stene, bij Oostende. Ten huize Philippe Badert. Hij is kunstschilder. Pas sinds enkele jaren zie ik her en der een werk van hem opduiken. Ik herken het meestal ook. Zijn oeuvre situeert en nestelt zich nochtans in een bepaald grote meute van schilders, die – relatief spaarzaam met verf – een min of meer vage, suggestieve figuratie verbeelden. Of is het mede zijn geëigende veelvuldig...
Anne De Ghelder: “In al hun broosheid zijn mijn werken metaforen voor de fragiliteit en de veerkracht van het leven.”
Verwonderen, vertederen, fascineren met… papier! Wie maakte het nooit mee: een ogenblik waarop je het een en ander, of meer, of alles, even niet of helemaal niet meer ziet zitten? Ik heb het niet in de eerste plaats over het ostentatieve verwerken van een frustratie voor een groot publiek zoals bijvoorbeeld tennissers wel eens doen door hun racket met bruut geweld naar de Filistijnen te helpen. De beelden die we kennen uit de media,...
