‘Geestesgrond’ maakt stil… Antony Gormley en de maat der dingen in het K.M.S.K.A.
Antony GORMLEY heeft de leeftijd van mijn vrouw. Ikzelf ben drie jaar jonger. Aangezien ik al een zo’n halve eeuw de actuele beeldende kunst in binnen- en ook (deels) buitenland volg, ben ik enigszins vertrouwd met ’s mans oeuvre. Opvallend: het geeft me hoe dan ook altijd een goed gevoel als ik een “Gormley” tegen het lijf loop of in de verte zie opdoemen. Rustgevend. Monumentaal of op mensenmaat: onverstoorbaar. Aanwezig. Zo is zijn...
‘Talking Heads’ in Kasteel D’Ursel (Hingene): Portretten van toen en nu (1626-2026)
Van de ter ziele gegane New Yorkse band “The Talking Heads” is het nummer “Psycho Killer” me bijgebleven. Toen de band in 1974 begon was ik er amper 21. Het lied had zich in mijn oren gewurmd. Ik was op weg naar…Hingene. Tot nog toe was ik een enkele keer in dat dorp geweest. Het ressorteert onder het meer bekende Bornem en bevindt zich op een kleine 100 kilmeter van mijn thuis. Ik had er dus al eens doorheen een indrukwekkend en knap...
“SYMBIOSE”, Carl Goethals te gast in Galerie William Wauters
Zondag. Februari trekt zich somber op gang. De vroege donkerte buiten maakt me neerslachtig. Ik heb licht nodig. Wat kleur. Na de middag op naar WWG in Oosteeklo. WWG: William Wauters Galerie. Drie keer hoofdletter. Ik zal ze wellicht ook weervinden in de werken van Carl Goethals. Een cijfer, een letter. Her en der. Het is werk waarin de kunstenaar probeert alles te verbinden: symbiose. HEL Vanuit mijn Brugse nest vlak buiten de...
Sint-Denijs-City en ‘Kunst langs trage wegen”: ver, veel en beregoed
WAT HEBBEN WIJ VANDAAG GELEERD? Ik kruip (tegenwoordig is het echt kruipen of misschien nog eerder “kantelen”) voorzichtig uit bed. Een ouderwetse straddle in slow-motion. Het is 7u. in de ochtend. De wekkerradio te onzent klokvast op Eén. U weet, dus: “Alles begint bij luisteren”. Ik maak mijn ontbijt klaar en lees vervolgens de krant. Ik heb pijn tot in mijn kleinste vezel. Het is dinsdag. Zondag jl., 2 dagen geleden dus, heb ik...
“Eigenlijk wil ik gewoon de dingen mooier maken” – een gesprek met kunstcriticus Johan Debruyne
Het voelt duidelijk wat onwennig aan. De kunstcriticus die wacht op de eerste vraag. Niet op het antwoord zoals gewoonlijk, om dan verder door te vragen, om dieper te graven. Neen, de rollen zijn omgekeerd. En of hij niet beter wat verder gaat zitten? Geen probleem om het gesprek op te nemen, maar ik ben toch zeker dat het werkt. Vroeger gaf hem dat wel eens stress. Vertel eens iets over je achtergrond, je carrière. Wat moeten de...
