“SYMBIOSE”, Carl Goethals te gast in Galerie William Wauters
Zondag. Februari trekt zich somber op gang. De vroege donkerte buiten maakt me neerslachtig. Ik heb licht nodig. Wat kleur. Na de middag op naar WWG in Oosteeklo. WWG: William Wauters Galerie. Drie keer hoofdletter. Ik zal ze wellicht ook weervinden in de werken van Carl Goethals. Een cijfer, een letter. Her en der. Het is werk waarin de kunstenaar probeert alles te verbinden: symbiose. HEL Vanuit mijn Brugse nest vlak buiten de...
Sint-Denijs-City en ‘Kunst langs trage wegen”: ver, veel en beregoed
WAT HEBBEN WIJ VANDAAG GELEERD? Ik kruip (tegenwoordig is het echt kruipen of misschien nog eerder “kantelen”) voorzichtig uit bed. Een ouderwetse straddle in slow-motion. Het is 7u. in de ochtend. De wekkerradio te onzent klokvast op Eén. U weet, dus: “Alles begint bij luisteren”. Ik maak mijn ontbijt klaar en lees vervolgens de krant. Ik heb pijn tot in mijn kleinste vezel. Het is dinsdag. Zondag jl., 2 dagen geleden dus, heb ik...
“Eigenlijk wil ik gewoon de dingen mooier maken” – een gesprek met kunstcriticus Johan Debruyne
Het voelt duidelijk wat onwennig aan. De kunstcriticus die wacht op de eerste vraag. Niet op het antwoord zoals gewoonlijk, om dan verder door te vragen, om dieper te graven. Neen, de rollen zijn omgekeerd. En of hij niet beter wat verder gaat zitten? Geen probleem om het gesprek op te nemen, maar ik ben toch zeker dat het werkt. Vroeger gaf hem dat wel eens stress. Vertel eens iets over je achtergrond, je carrière. Wat moeten de...
Mireille Robbe en Dany Tulkens in “Menuets croisés”: Dubbel virtuoos in Galerie P
Vroeg maart. Vrijdag en vooravond. De auto ondergronds gestald in mijn favoriete, wel erg dure Oostendse parking. Vervolgens een wijle de harde wind getrotseerd terwijl ik richting Kursaal stapte. Langs beide zijden van dit iconische bouwsel klimmen twee korte straten naar de dijk, het strand en de zee. Ik moet dit keer naar rechts. Deze straat heet Kursaal-Oosthelling. “Galerie P” draagt er het nummer 10. Mocht u zich afvragen waarom...
‘OH, I ME MINE’ een Unieke publicatie zelfportretten van W. Vynck
Kunstenaar… Je bent het. Je wordt het niet. En mocht het prototype van een kunstenaar (deze idee flitst wel eens door mijn hoofd) bestaan, denk ik dan aan iemand? Zeker. Ik zoek het (letterlijk) zelfs niet ver en blijf in de buurt van mijn aloude geboortestad. Brugge. Een paar stappen buiten een nog bestaande stadspoort. Vraag me echter niet waarom. Er is geen formule. Het is een aanvoelen. Een totaalbeeld dat nooit wijkt. Een mix van...
