Belgische artistieke game Leaving Home wint twee Lovie Awards

Posted By Frederic De Meyer

Hoe raak je met kunst jongeren nog? Kijkend naar de pubers thuis denk ik al snel aan games, net zoals ik mijn eerste artistieke noties vermoedelijk deels uit stripverhalen heb gehaald, had Bruegel geen prominente rol in een van de Suske en Wiskes?

Dat hoeft overigens niet te betekenen dat kunst zich krampachtig aan nieuwe media moet aanpassen om relevant te blijven. Wel dat artistieke ervaringen zich al lang niet meer uitsluitend afspelen in musea, boeken of concertzalen. Ook een game kan een beeldtaal ontwikkelen die iets teweegbrengt of een ervaring oproept.

Dat blijkt mooi uit Leaving Home van de Belgische gameontwikkelaar Bart Bonte, die zopas twee Lovie Awards in de wacht sleepte: een Silver Lovie en de People’s Lovie Award in de categorie Best Art Direction in Games. Bonte zelf noemt het “een persoonlijke en artistieke aanpak” en zegt bijzonder trots te zijn dat die nu internationaal wordt bekroond. De overwinning is niet onbeduidend: de Lovie Awards, georganiseerd door de International Academy of Digital Arts and Sciences, gelden als de Europese tegenhanger van de Webby Awards en bekronen digitale creativiteit op het snijvlak van technologie, cultuur en innovatie. Voor de editie van 2026 werden bijna 1.000 projecten uit 35 Europese landen ingezonden.

Leaving Home vertrekt nochtans vanuit iets bijzonder banaals: de ochtend.

Opstaan. Zich aankleden. Ontbijten. Uiteindelijk de voordeur achter zich dichttrekken.

In de game worden die doodgewone handelingen echter hindernissen. Wat voor de ene nauwelijks bewuste routine is, kan voor iemand die worstelt met zijn mentale welzijn een haast onoverkomelijke opeenvolging van opdrachten worden. Bonte vertaalt die ervaring naar een surrealistische puzzelwereld waarin spelers door observatie, patroonherkenning en kleine ontdekkingen langzaam vooruitkomen.

De vervreemding zit daarbij niet alleen in het spelmechanisme. Visueel laat Bonte de traditionele perspectiefregels los, waardoor een herkenbare omgeving voortdurend net niet helemaal lijkt te kloppen. Misschien zit precies daarin de kracht van het project: een innerlijke ervaring die moeilijk in woorden uit te leggen valt, wordt niet beschreven maar ruimtelijk voelbaar gemaakt.

Daarmee doet Leaving Home eigenlijk iets wat kunst al eeuwen probeert te doen: ons even laten kijken vanuit de positie van iemand anders.

Dat dit gebeurt via een game lijkt me dan niet zozeer een curiositeit, maar een logisch gevolg van hoe onze beeldcultuur -in gunstige zin dan- evolueert. De artistieke ervaring verhuist mee met de mensen die haar beleven.

En misschien bevinden sommige nieuwe vormen van kunst zich vandaag gewoon op plekken waar we nog niet vanzelfsprekend naar kunst zoeken.