De vrolijke wetenschap in ‘huis clos’ van Véronique Poppe en Christian Rolet
Het is een gedachte waar ik nog wat op moet kauwen, mentaal gezien. Neem het dus als een lichtjes uitdagende stelling: is niet elke kunstenaar in essentie bezig met identiteit? Niet zomaar wat het betekent om mens te zijn; de menselijke conditie komt wel vaker ter sprake wanneer ik met kunstenaars hun centrale thema’s bespreek. Identiteit gaat een stap verder. Het raakt de essentie van de mens, als begrip of als idee: de manier...
R.I.P. Féline Minne, schilder van innerlijke explosies
Op 19 maart vernamen we het tragische overlijden van Féline Minne. Annelies Vanbelle en ikzelf hadden slechts één keer de kans om haar te interviewen voor TheArtCouch, ter gelegenheid van haar tentoonstelling bij Cecilia Jaime in 2019. Het werd een van die ontmoetingen die ons lang zal bijblijven. Geen troost zal het leed kunnen verzachten voor het gezin en de familie, maar als klein eerbetoon posten we hier nogmaals het stuk dat we...
‘L’art précède la psychanalyse’, de bijzondere visie van Jacques Lacan over kunst
Voor wie geïnteresseerd is in de kruisbestuiving tussen psychanalyse en kunst lijkt dit wel de expo om niet te missen, “LACAN, L’EXPOSITION. Quand l’art rencontre la psychanalyse’ in het Centre Pompidou in Metz. Het mag niet verbazen dat talrijke figuren uit de psychologie, niet in het minst grondleggers als Freud en Jung, een fascinatie hadden voor kunst. Voor de ene was het een opening naar verholen...
Een transhumanistische toekomst in sterke beelden vervat: Joanna Grochowska in Antwerpen
Er zijn van die ongemakkelijke vragen die we best aan filosofen overlaten. En aan kunstenaars. In tijden waarin de notie van posthumanisme niet meer het exclusieve speelveld is van sciencefictionauteurs, maar daadwerkelijk deel uitmaakt van het menselijke handelen – we interveniëren in onze drang naar volmaaktheid al op talrijke manieren in ons lichamelijk bestaan -, stelt de eeuwenoude vraag over de dualiteit tussen geest en...
Sense(i) van Lode Laperre en Yumiko Yoneda, een rustgevende contradictie
Sinds Lode me van deze expo vertelde, beeld ik het me in. Lode en Yumiko Yoneda in dezelfde ruimte. Dit moet knallen, op een of andere manier. Knallen in omgekeerde, ingetogen zin: imploderen. Ze vormen ogenschijnlijk een antagonisme. De kleurrijke gelaagdheid van Lode contrasteert fel met de broze eenvoud van Yumiko. De zachte drang naar perfectie met de ruwe onvoorspelbaarheid van de groeven. Het bouwen en houwen, het gladstrijken...
