Arnaud Maere, de broosheid achter robuuste concepten
“Waarom elf?” vraag ik hem, alsof er voor alles een reden moet zijn. Het cijfer, dat domineert in het nog prille oeuvre van Arnaud, heeft niet noodzakelijk een betekenis. Vreemd misschien, gezien hij in zijn werken steevast verschillende betekenislagen laat insijpelen—vaak doelbewust—al beseft hij evengoed dat hij geen controle heeft op de betekenis die de kijker eraan geeft. Het zou een spel kunnen zijn, waarin de kunstenaar tracht...
‘NEST’, het spel van herinneren en leven in het werk van Marcin Dudek
Zij die oud genoeg zijn, of al op jonge leeftijd geïnteresseerd waren in wereldgebeurtenissen, herinneren zich ongetwijfeld nog de tijd waarin de strijd van Solidarność in Polen bijna dagelijks het nieuws haalde. De havenarbeiders in Gdańsk die, onder leiding van een moedige vakbondsman, de confrontatie aangingen met het autoritaire communistische regime in Polen — en daarachter evengoed met de machtige Sovjet-Unie — boden meer dan...
Félicien Rops en de problematiek van de dubbele moraal
Je hoeft er niet noodzakelijk voor naar Zurich te trekken, gezien een belangrijk deel van de tentoongestelde werken uit het Ropsmuseum in Namen afkomstig is, maar niettemin loont het de moeite om dieper in te gaan op de expo Félicien Rops, Laboratory of Lust in de Kunsthalle van Zurich. Deze focust op de dubbele moraal die heerste in het Parijs van de fin de siècle, en bij uitbreiding in andere Europese grootsteden, waar de burgerij...
‘Alone Together’ Diego Herman duidt en verlegt grenzen in een nieuwe reeks bij HUSK Gallery
De grens. Het roept talrijke associaties op. Metaforische of reële, ingebeelde of fysieke, en alles ertussenin; symbool voor het ontdekken van nieuwe territoria of voor het terugplooien in de vertrouwde omgeving, voor ontmoeting en eenzaamheid, voor het ongekende en het intieme. Je kan zo een tijdje doorgaan. Dat de Mexicaans-Belgische kunstenaar Diego Herman iets heeft met het thema hoeft niet te verbazen. Gezien zijn dubbele afkomst...
‘Wanneer de tijd struikelt’, de schemerzone tussen ontstaan en vergaan
Het is een van die bevreemdende inzichten waarop we in onze zoektocht naar de fundamenten van de fysieke realiteit botsen: dat tijd, en dus ook de dans van oorzaak en gevolg, zich misschien niet continu ontvouwt, maar discreet — in kleine pakketjes werkelijkheid, afzonderlijke noten die wij als een symfonie ervaren. Zoals een partituur de tekens bevat die het muziekstuk structureren, zo lijken ook de wetmatigheden van de wereld zich...
