De collectie van Jules Dhondt en Irma Dhaenens in een zeldzame expo
Er zijn zo van die privé-kunstcollecties die tot de verbeelding spreken, ook in eigen land. Sommigen (te weinig!) zijn omgedoopt tot een museum met de collectie als permanente tentoonstelling, anderen hadden oorspronkelijk die bedoeling maar zijn nadien geëvolueerd tot een museum met tijdelijke tentoonstellingen. Tot deze laatste behoort het museum van Jules Dhondt en Irma Dhaenens in Deurle. Het gebouw dat ze in 1967 lieten...
Minimalisme met een boodschap… Floris Boccanegra bij Settantotto Gallery
Chaos, ontreddering, ellende, het zijn woorden die we vaak associëren met oorlog. Dit gegeven omzetten naar minimalistische beelden is misschien een manier om hier mee om te gaan, om orde en structuur aan te brengen op het onvatbare, het onvoorstelbare zelfs. Het is alleszins hoe Floris Boccanegra omgaat met maatschappelijke gebeurtenissen en evoluties. Yves Joris ontmoette hem reeds voor een interview wanneer hij net terug was van...
Een vrolijk dystopisch wereldbeeld… Loulou João bij Rufus Gallery
“She sees blackness as a technology“, staat er te lezen op de website van Loulou João. Meer is niet nodig om mijn interesse op te wekken. Hoe kan een huidskleur als technologie worden gezien? Is per definitie de huidskleur niet iets organisch, en technologie iets cultureels, door de mens geschapen? Misschien is het onderscheid niet zo zwart-wit (no pun intended). Toch niet wanneer je bijvoorbeeld de studie leest van de...
Een nieuwe interpretatie van een vaste collectie: Grace Ndiritu in het FOMU Antwerpen
Ook vaste collecties van musea kunnen een grondige facelift ondergaan. Niet zozeer in de samenstelling ervan, de aankoop van nieuwe stukken, maar hoe de werken worden gepresenteerd of, in het geval van het FOMU, geïnterpreteerd. Het museum vroeg aan de Brits-Keniaanse kunstenaar Grace Ndiritu om haar collectie te herdenken, met een nogal verrassend resultaat. De kunstenaar creëert in de expo een geheel nieuw fotografisch universum...
Peter De Konincks recente werk, een herwonnen vrijheid of een verdieping van zijn meesterschap?
De inspiratie van kunstenaars neemt soms verrassende wendingen. Jarenlang perfectioneerde Peter De Koninck zijn etstechniek aan de hand van grote, moeizaam opgebouwde taferelen van historisch en persoonlijk sterk geladen plekken, weliswaar af en toe, als om op adem te komen, afgewisseld met omwegen naar het schilderen van modernistische architectuur waarin het licht- en schaduwspel een cruciale rol speelde. Deze schilderijen vormden...
