De reuzen van het Vlaams expressionisme in een verrassend daglicht… tot 20 augustus in Den Haag
Om volop van Vlaamse expressionisten als Gustave De Smet en Frits Van den Berghe te genieten moet je de komende weken niet in de Leiestreek vertoeven, maar kan je beter naar Den Haag trekken, waar tot 20 augustus de expo Vlaams expressionisme – Heerlijke herinneringen loopt in het Kunstmuseum. Het werpt zoals het elke goede tentoonstelling betaamt een specifiek licht op deze kunststroming. Deze wil voornamelijk het...
De ruis op de herinnering… over het werk van Giannina Urmeneta Ottiker
“Giannina has an urge to understand how the past affects the way we look at things, how it crawls under our skins and marks our bodies“, staat er in de begeleidende tekst tot haar reeks We kept on dancing like it didn’t matter. Een reflectie over hoe het verleden onze huidige beleving bepaalt, vermoedelijk zal haar eigen ervaring in haar geboorteland Peru, waar ze de drukkende sfeer en de latente dreiging van de...
Een allegorie op het leven… open atelier bij Sandra Ruyssinck
Shame on me. Het is pas onlangs, bij het doornemen van de inleiding tot kunstfilosofie van Antoon Van Braembussche, dat ik de kernachtige visie van Hegel ontdekte: kunst als “zintuigelijk schijnen van de idee”. Het vat mooi samen hoe ik kunst ervaar, ook al besef ik dat dit niet de enige manier is. De uitdrukking van Hegel schoot me te binnen wanneer Sandra Ruyssinck me doorheen haar overzichtstentoonstelling begeleidde, die op 8...
De blik van de kunstenaar: Dirk Breackman kijkt naar Theodoor Rombouts
Weinig zaken die me zo weten te boeien dan kunstenaars die over andere kunstenaars vertellen, wat hen erin boeit, wat ze ontdekken in hun werk, en wat ze meenemen, vaak subtiel en onbewust, in hun eigen werk. Het intrigerende element wordt nog heftiger wanneer ze voorbeelden uit de kunstgeschiedenis bespreken -het plaatst hun eigen kunst vaak in een soort Hegeliaanse, onafwendbare stroom van de (kunst)geschiedenis-, en zeker ook...
‘Nick and the kids’, een fantastische samenwerking van Nick Ervinck, de Simmonetschool en Galerie Ysebaert
Op de school waar ik als kind ging kregen we sporadisch kunst ingelepeld. De keuze viel steevast op tentoonstellingen waarin de canon van de Vlaamse kunst te zien was. Ik herinner me nog levendig de handen van Permeke en de groenten van Joachim Beuckelaer. Door deze selectie verkreeg ik echter -naast een blijvende fascinatie voor kunst- de indruk dat kunst uitsluitend te maken had met overleden mensen. Kunst was dood, in de meest...
