“Het allermooiste in het leven is ook als je een onverwachte richting inslaat, omdat het groter is dan jezelf.” Achter deze wat cryptische uitspraak schuilt een kunstfilosofie, misschien ook een filosofie van het leven. De Vietnamese kunstenaar Danh Vo heeft dan ook het een en ander te verduren gekregen. Op zijn vierde vluchtte hij met zijn ouders op een zelfgemaakte boot richting Amerika, maar ze werden opgepikt door een Deense vloot, waardoor het gezin onverwacht in Denemarken terechtkwam. De richting die het leven van Danh zou volgen, kende op zijn minst een bochtige start.
Ga je dan de wereld anders zien? Misschien komt het ook door de cultuur die hij in zich draagt, door de aandacht en ontvankelijkheid voor het veranderlijke, met daarin centraal, als symbool maar evengoed als levende getuigenis: de tuin. Wie het werk van Danh wil doorgronden, moet meer dan zijn woorden of zijn werk alleen in zich opnemen: ook zijn leefwereld, het bouwsel in Duitsland dat zowel zijn atelier als zijn leefplek vormt, en waarin de tuin centraal staat — niet fysiek, maar als bron van verwondering en creatie.
In zijn mooie boekje De wilde tuin van verbeelding wees Kris Pint al op het belang van de tuin als denkplek, maar evengoed als metafoor voor het denken. Danh voegt daar in het interview hieronder nog een aantal betekenissen aan toe: de tuin als getuige van de notie van tijd, wederkerig, hernieuwend, maar steeds veranderlijk, als maatstaf voor het grote leven dat, zoals hij zelf aangeeft, inderdaad groter is dan jezelf. Evengoed kan je het samenleven van verschillende soorten in een tuin, de heel specifieke planten waar hij zijn medewerker naar op zoek laat gaan, zien als een verlengde van zijn eigen praktijk, waarin de samenwerking met verschillende ambachten centraal staat, het leren van elkaar, het respect voor elkaars kunnen, waaruit nieuwe mogelijkheden ontstaan.
De reportage hieronder biedt al een goed beeld van de symbiose die daaruit ontstaat, maar om het resultaat van dit proces te zien, kan je beter naar het Stedelijk in Amsterdam trekken, waar Danh “de menselijke relaties verkent in al hun kwetsbaarheid, alsook de krachten die bepalen hoe we leven, ons tot elkaar verhouden en onze ervaringen betekenis geven.”
De installatie toont zijn fascinatie voor de poëtische kracht van materialen: de nerven van hout, de koelte van marmer, de doorleefde glans van koper, met fragmenten uit de oudheid, religieuze relieken of delen van monumenten die schijnbaar zonder logica werden geplaatst, maar niettemin beantwoorden aan een veel sterkere, intuïtieve orde der dingen. De plaats die ze innemen vormt een belangrijk onderdeel van zijn praktijk: door hun onderlinge positie roepen ze nieuwe verbanden en onverwachte verhalen op. Het is aan de bezoeker om te onderzoeken hoe de relaties tussen objecten voortdurend nieuwe betekenissen oproepen, al zullen die steeds persoonlijk zijn, als een eigen, heel intieme tuin.
πνεῦμα (Ἔλισσα) van Danh Vo loopt tot 2 augustus 2026 In het Stedelijke Museum in Amsterdam.
Zaaloverzicht Danh Vo — πνεῦμα (Ἔλισσα), 2026. Stedelijk Museum Amsterdam. Foto © Nick Ash
