“A Pocket-Sized Tornado / A Tornado-Sized Pocket.” Ruth Devriendt onderzoekt alle lagen van de mensheid

Posted By Frederic De Meyer

Er gebeurt veel in een kleine ruimte. De wetten van de entropie zorgen in een gesloten systeem voor een onvermijdelijke toename van wanorde, maar op het canvas van een kunstenaar komen talloze bijkomende elementen samen die de complexiteit van een beeld versterken. De emoties en gedachten die de scheppingsdrang voeden, vermengen zich met elementaire deeltjes en blazen leven in de amorfe materie.

Het hoeft dan ook niet te verbazen dat Ruth Devriendt haar expo bij Black Swan “A Pocket-Sized Tornado / A Tornado-Sized Pocket” doopte. Haar doeken lijken zo sterk geïmpregneerd met haar turbulente gedachtegang dat ze soms een beperkte, maar ontembare wervelstorm lijken te bevatten. Haar werk laat zich lezen tussen de regels, waar ze haar halve geheimen deelt met het oog van de ander. Nooit expliciet: je moet graven in de lagen van het werk om er betekenis in terug te vinden, die voor iedereen elders zal liggen. Toch voel je onmiskenbaar de drang waaruit de wervelstorm ontstaat: de drang om zich uit te drukken, maar evenzeer de drang om te delen.

Welke vorm dit uiteindelijk precies aanneemt, blijkt van ondergeschikt belang. “Ze scheurt, verminkt, naait en heelt met lagen stof, kledij, banden, riemen, hout en kussens, en onderzoekt zo de viscerale gelaagdheid van ons bestaan,” schrijft Kristoff, “die doorheen de lagen van de mens zoekt naar een onvatbare maar essentiële kern”.

“Ruth creëert omdat ze niet anders kan,” vervolgt Kristoff van Black Swan Gallery. “Ze geeft zich volledig over omdat het anders niet goed kan zijn, en blijft zoeken naar het volgende dat zich aandient.” Het is impulsief werk, waarin ze zich evenzeer bedient van emoties en gedachten als van herinneringen of observaties van haar omgeving. Toch staat de mens steeds centraal, zelfs al verschijnt hij niet expliciet in beeld. “Vanuit haar rol als observator registreert ze hoe de mens beweegt of juist niet meer, hoe hij hunkert naar de ander of die wegduwt, hoe hij worstelt met zichzelf en met de wereld.” Wat ze in haar omgeving waarneemt, vermengt ze met haar persoonlijke, intieme wereld, die ze zonder omhaal of sluier op het doek projecteert. Alle elementen waaruit ze zich voedt lijken te imploderen op het doek, dat niet zozeer een samenvatting is, maar eerder een opstapeling van het leven zelf.

Het is de eerste keer dat ze een solotentoonstelling krijgt, en dat nog in haar geboortestad Brugge. Een kans die je niet mag missen: zowel voor wie haar werk nog niet kent, als voor wie al geboeid raakte door haar bijdrage aan recente groepstentoonstellingen.