De grens. Het roept talrijke associaties op. Metaforische of reële, ingebeelde of fysieke, en alles ertussenin; symbool voor het ontdekken van nieuwe territoria of voor het terugplooien in de vertrouwde omgeving, voor ontmoeting en eenzaamheid, voor het ongekende en het intieme. Je kan zo een tijdje doorgaan.
Dat de Mexicaans-Belgische kunstenaar Diego Herman iets heeft met het thema hoeft niet te verbazen. Gezien zijn dubbele afkomst staat hij van bij de geboorte tussen twee werelden, de grens zit bij manier van spreken in zijn DNA vervat.
In Alone Together, zijn tweede solotentoonstelling bij HUSK Gallery, keert dat gegeven terug in uiteenlopende gedaanten. Niet enkel als het hek, de omheining of de afbakening als zichtbaar element, maar als een structuur die onze verhouding tot ruimte, lichamen en andere levensvormen mee bepaalt. Herman onderzoekt hoe territoria worden afgebakend, hoe nabijheid en afstand ontstaan, hoe een plek zich laat lezen als sociaal en politiek portret. De grens verschijnt hier niet louter als datgene wat scheidt, maar evenzeer als datgene wat blikken organiseert, posities oplegt en relaties vormgeeft. De titel van de tentoonstelling vat die spanning kernachtig samen: alleen en samen, afgescheiden en verbonden, opgesloten in eenzelfde constellatie van kijken en bekeken worden.
De grens staat ook voor begrenzing, wanneer het verboden of onmogelijk is deze te overschrijden. In zekere zin zijn we het allemaal, opgesloten in ons lichaam en in de paradigma’s van ons denken, al zijn we er ons zelden van bewust. De observaties van de opgesloten dieren die Diego in zijn recente werk inlast refereren in talrijke opzichten ook naar onze menselijke staat. De invalshoeken die hij uitkiest lijken soms buitenmenselijk, als zou hij zijn blik kunnen verplaatst hebben naar dat van een lager vertoevende entiteit. “Deze kadreringen roepen een niet-menselijke, bijna dierlijke perceptie op,” vertelt Ingrid Van Hecke van HUSK Gallery, “alsof de blik op de menselijke wereld afkomstig is van een niet-menselijke, wilde observator die getuige is van die wereld zonder er ooit werkelijk deel van uit te maken.”
Ook de zogenaamd wilde dieren, die het voorwerp uitmaken van zijn recente reeks, zit vol geladenheid. Wanneer houdt een dier, of bij uitbreiding een levend organisme, op om ‘wild’ en vrij te zijn, hoe ver moet de grens liggen, en is het ooit wel vrij wanneer er überhaupt een grens bestaat? Je zou er haast existentialist van worden.
Veelzeggend is in dat opzicht de aanwezigheid van de coyote, of preciezer: de Mexicaanse wolf, een inheemse en bedreigde soort die in beschermingsprogramma’s in gevangenschap wordt gehouden. In Hermans werk krijgt dat dier een haast emblematische rol. Het belichaamt een spanning tussen bescherming en afzondering, tussen zorg en controle, tussen overleven en het verlies van een natuurlijke leefwereld. De titel van een eerdere reeks, Huge Coyote Problem, draagt die dubbelzinnigheid al in zich: het dier verschijnt tegelijk als bedreiging, projectiescherm en kwetsbaar subject. Niet de sensatie van het wilde staat centraal, wel de geladen aanwezigheid van een wezen dat door menselijke systemen wordt omkaderd, beheerd en gedefinieerd. Precies daar raakt het dierlijke aan het menselijke, en wordt de kooi niet alleen een fysieke constructie, maar ook een mentale.
Kunst kan duiden zonder te verklaren, tot nieuwe inzichten stimuleren zonder ze op te leggen, grenzen verleggen zonder ze op te heffen. Het werk van Diego biedt een mooie gelegenheid om zich te laten meevoeren in deze nagenoeg grenzeloze beweging…
Perro hechandose un coyotito by Diego Herman, 2026
Por mi raza hablará el espiritu by Diego Herman, 2026
DIEGO HERMAN – ALONE TOGETHER loopt van 15 maart tot 25 april bij HUSK Gallery in Brussel. Klik hier voor alle info.
