Er bestaan niet zo gek veel manieren om intieme gevoelens te verluchten, opdat ze niet, opgesloten in een gesloten mentale ruimte, gaan verzuren. Ze in een beeld of woord vatten helpt. Zonder het van een uitleg te voorzien, biedt het proces betekenis en zuurstof aan de gevoelens. Welke die ook zijn.
Je merkt het proces levendig in het werk van Coralie, waarin je het verkennen van het gevoelsveld bijna stap voor stap in elk werk kan gadeslaan en met je blik begeleiden. Vanuit haar illustratieve werk leerde ze reeds verhalen te verweven in haar beelden, een proces waarvoor ze gaandeweg meer ruimte nodig leek te hebben. Het papier werd misschien te broos om de veelheid aan gevoelens te kunnen dragen die ze haar werk wil meegeven.
Schilderen geeft haar ademruimte. Ze vult haar doeken met een wereld aan persoonlijke symbolen en verwijzingen, die achteloos over het doek lijken gestrooid, maar niettemin beantwoorden aan een interne logica van compositie, harmonie en verhaallijn. Brandende huizen verwijzen naar het deel van haar dat haar bruusk werd ontnomen, spinnen naar het duistere web waarin het blinde lot zijn slachtoffers vangt.
Zinnen uit gedichten vergezellen de beelden, schijnbaar achteloos, maar nooit vrijblijvend. “The violence of loss roars all around me. Nothing else left but to feel it all.” luidt het expliciet op het werk dat een prominente plek kreeg op de expo. De boodschap is duidelijk: hier wordt niets verbloemd. De enige weg vooruit is de onvoorwaardelijke ontvankelijkheid voor de emoties die je overspoelen, het omarmen van het ondragelijke.
Toch wordt de wereld aan symbolen op het doek nooit zwaarmoedig. Of niet steeds. Niet overal. De kunstenaar lijkt op zoek te gaan naar de liefde die zonder object is achtergebleven, naar een nieuwe toekomst waarin het gemis een aparte, waardevolle plek heeft verworven. “Het schilderij zegt zelf hoe het gaat eindigen,” vertelt ze, al is er in de intense beslotenheid van elk schilderij geen uitgang: alles gebeurt ter plekke, de oplossing ligt in zichzelf vervat. Het onderwerp wordt niettemin in zachtheid gehuld, een stoïcijnse manier om de gevoelswereld te aanschouwen, mogelijks te aanvaarden.
Het vergt heel wat moed om deze hortus conclusus van de intieme gevoelswereld open te stellen voor de anonieme bezoeker. Het is dan ook een uitnodiging om mee het pad te bewandelen en de gedachtelijn te volgen naar een horizon die weliswaar buiten bereik blijft, maar waar niettemin een nog ongekende bestemming ligt. De rijke iconografie van Coralie lijkt een weg aan te reiken die voor iedereen elders zal liggen, maar naar eenzelfde horizon leidt.
Werk van Coralie Laudelout if nog tot 15 maart te zien op de expo ‘Our house, burning’ bij Rufus Gallery in Gent. Klik hier voor alle info.
foto’s ©TheArtCouch
