Dertig jaar lang een galerie in leven houden is geen te onderschatten prestatie in een turbulente en wispelturige kunstwereld, waarin duurzame onderhuidse stromingen en het uithoudingsvermogen van zowel kunstenaar als galerie het vaak moeten afleggen tegen de waan van de dag. Geduld en doorzettingsvermogen zijn daarin ongetwijfeld bepalende factoren, al zijn ze zeldzaam. Maar even belangrijk is het vermogen om een visie op te bouwen, te koesteren en consistent vorm te geven.
Met samenwerkingen met onder meer Hans Op de Beeck, Berlinde De Bruyckere, Octave Landuyt en Jan Fabre toont De Mijlpaal alvast dat het de blik op de lange termijn heeft gericht. Tegelijk maken de vele initiatieven die de galerie doorheen de jaren ondernam om nieuw talent te tonen duidelijk dat er ook risico’s werden genomen — wat uiteraard evenzeer deel uitmaakt van een langetermijnvisie. Onder noemers als Tree of Life, Hermetic Black en Ecce Homo verkende De Mijlpaal zowel in de breedte als in de diepte de uithoeken van de artistieke praktijk.
De bezielster van De Mijlpaal, Lut Maris, overleed vorig jaar. Ook dat haar gezin de tocht verderzet, mag gelden als een teken van duurzaamheid. Er is wellicht geen mooier eerbetoon voor een galerist dan te weten dat de fakkel wordt doorgegeven en dat een visie die jarenlang werd gedragen ook de tand des tijds zal doorstaan.
De eerste tentoonstelling na haar overlijden kreeg alvast een hoopvolle titel mee: Elke lente is een nieuw begin, waarin zes kunstenaars het cyclische karakter van het leven en de voortdurende beweging van groei, verval en heropleving zichtbaar maken. Transformatie verschijnt in deze tentoonstelling niet als een plotse ommekeer, maar als een traag en gelaagd proces, waarin beelden en objecten zich bewegen tussen verleden en toekomst, tussen herinnering en mogelijkheid.
Die gedachte krijgt bij de zes kunstenaars telkens een andere vorm. Ick Reuvis en Patrick Ceyssens vertrekken allebei vanuit bestaande objecten of beelden die ze losmaken uit hun oorspronkelijke context en omvormen tot nieuwe constellaties, waarin gebruikssporen en eerdere betekenissen blijven nazinderen. Joke Raes en Sara Bomans tonen dan weer hoe harde, afgedankte of alledaagse materialen kunnen openbloeien tot vormen die tegelijk fragiel en sculpturaal zijn, alsof in het industriële of banale een organisch potentieel verscholen lag. Bij Kristof Vrancken en Lore Langendries krijgt die transformatie een meer tastbare verbondenheid met vergankelijkheid en voortbestaan: uit as, vegetatie of dierenhuid ontstaan werken waarin niet alleen het verval zichtbaar blijft, maar ook de mogelijkheid van een nieuw begin.
Dat een galerie ook na het overlijden van haar bezieler kan voortleven, kan vele vormen aannemen, zo maakt deze tentoonstelling duidelijk, maar het belangrijkste ingrediënt blijft het vasthouden aan de oorspronkelijke visie…
©courtesy De Mijlpaal
Elke lente is een nieuw begin loopt tot 21 juni in De Mijlpaal, Heusden-Zolder. Klik hier voor alle info.
