Waar vind je nog rust in deze lawaaierige, schreeuwerige wereld. De vraag – zonder vraagteken – staat als een stelling. Misschien ligt ze in wat verborgen is, achter de schijn, achter de façade van de omgang met anderen, verscholen in de compacte mist van het stedelijke leven. Hans woont midden in de stad. Maar vanuit zijn bed, vlak voor het slapengaan, heeft hij zicht op een weelderige esdoorn die zijn eigen tijd leeft. Daarachter luiden de klokken van Gent, die de menselijke tijd aangeven, en nog verder verschijnt de maan, met haar eigen, veel tragere ritme. Ze bieden hem de laatste mijmering van de dag, voordat hij de andere wereld van de droom betreedt.
Onvermijdelijk vloeien beide in elkaar over: de droom en het bewuste leven. Twee gekende werelden, maar zo verschillend, elk met een eigen logica en specifieke tijd, en toch ontspringen ze aan dezelfde bron. In dromen verwerken we de realiteit, maar tegelijk bestaan er in ons wakkere leven momenten die even buitenbewust zijn als een droom. We leven deels in een ander type realiteit. Er bestaan technieken om dromen te sturen – lucid dreaming – waarbij je oefent in het bewust waarnemen van een droom, en tegelijk het leven zelf als droom leert ervaren. Zo ontstaat de mogelijkheid om je dromen te manipuleren. Beide belevingen zijn even reëel, wat dit ook mag betekenen: ze zijn van dezelfde stof gemaakt.
In de schilderijen van Hans betreedt de droom het domein van de kunst, als medium tussen beide staten. Hij schildert de boom in het Baudelopark naast zijn atelier, maar wist figuren en gebouwen uit, alsof ze slechts triviale details waren. Hij schildert een droom: bomen met vreemde kleuren en wazige vormen, precies op het moment waarop realiteit en droom versmelten.
In Ando’s Door 2 worden de takken van de boom in het water weerspiegeld, als waren het wortels – misschien de bron van de realiteit. Elders schilderde hij landschappen van een kloof in Griekenland, de bakermat van de westerse beschaving, waar denkers ons denken over eeuwen heen nog steeds vormgeven. In twee werken beeldt hij zijn dochter af, een vertrouwde figuur in de alternatieve muziekscène, die in een andere werkelijkheid lijkt te bestaan – even reëel, zij het anders geordend.
De expo biedt een wandeling met alternerende ervaringen, verschillende staten van halfbewustzijn, waarin de herkenbare wereld als een alternatief wordt gepresenteerd. Die wandeling ontvouwt zich in een moeilijk te vatten cyclus, maar voelt tegelijk intuïtief en natuurlijk aan, alsof je in de doeken de afwisselende fragmenten van je eigen vergeten of verholen leven herbeleeft. Een uitnodiging om beide werelden te omarmen: de wereld vol limieten, en de wereld vol mogelijkheden – die uiteindelijk niet zo verschillend blijken te zijn.
foto’s ©TheArtCouch
Hans Vandekerckhove -Do trees have dreams? loopt tot 2 november bij Tatjana Pieters Gallery. Klik hier voor alle info.
- ‘Innig’ in Torhout, een subtiele en verrassende brug tussen verleden en heden - december 12, 2025
- Van Brazilië tot Italië, 10 in het oog springende privémusea wereldwijd - december 12, 2025
- Eros aan de Styx, de zwijgende maar veelzeggende nieuwe reeks van Steven Peters Caraballo - december 7, 2025
september 21, 2025
Aaah da’s niet ver. We zullen zeker eens gaan kijken. Heel erg benieuwd.
september 21, 2025
Berst Frederic,
Ik zou het fijn en vooral handig vinden als je bij het vermelden van de info over de tento, er meteen ook bijzet waar, in welke stád het is. Dan moet ik niet via omwegen te weten zien te komen waar een bepaalde galerie geleken is (de grote musea weet ik zo wel, maar uiteraard niet alle galerieën):
“Hans Vandekerckhove -Do trees have dreams? loopt tot 2 november bij Tatjana Pieters Gallery, Gent”
(als het een plaats is waar ik sowieso niet geraak voordat het voorbij is, dan hoef ik niet verder te kijken)