Hush Hush – vijf kunstenaars over de verontrustende zweem van de werkelijkheid

Posted By Frederic De Meyer

De fenomenologische blik op alledaagse voorwerpen van Jean de Groote, de realiteit doorprikt in het werk van Benny Luyckx, wijzen elk op hun eigen manier op de fundamenteel bezoedelde blik waarmee we onze omgeving als gegeven aanzien – een gegeven waar ik al geruime tijd op zit te sjieken, zonder er echter een uitweg in te vinden, of uit te geraken, uit de paradox die het inhoudt. Als kunst het vermogen heeft om paradoxen op te heffen, dan tonen deze twee kunstenaars ons een weg ernaartoe.

De trieste aanblik van de tulpen in het werk van Kristof Van Heeschvelde, symbolisch geladen dragers van hoop en schoonheid, hoewel zij ook gedoemd zijn te verdwijnen – vandaar wellicht de angst waar Kristof het over heeft en die hem naar verluidt zelf trof bij het maken van de reeks, in de vorm van een artist’s block – is het daarom dat hij teruggrijpt naar de klassieke kunst, in de houten boekjes die hij als een retabel tentoonstelt? God – of Kristof – zal het weten.

Er komt met de jaren sleet op mijn blik, zo te zien, een blik die de neiging vertoont om zonder omwegen te vallen op wat het nog niet eerder te zien kreeg. Daarom trok het werk van Nina Minnebo en Aäron Willem mijn aandacht. De verwarrende, of verwarde, indruk die deze laatste nalaat vergt enige voorkennis: Aäron vermengt verschillende portretten, van zowel beroemdheden als van kennissen – en van om het even wie erom vraagt – om laag boven laag een beeld te vormen van een ‘familie’. De intentie is nauwelijks verholen: we zitten allemaal in hetzelfde schuitje, gewrongen in de gelimiteerdheid van het bestaan, waarbinnen alle schoonheid net als alle lelijkheid gevat ligt, waar we uiteindelijk zelf de oorsprong van zijn. De verwardheid springt op mij over, zo blijkt uit voorgaande zin, maar het is de blijvende – en blijvend intrigerende – indruk die het werk achterlaat.

De blikvanger, wat mij betreft alvast, is Nina Minnebo, die in veel van haar werk in deze expo een frisse blik werpt op een thema dat zowel uitgewoond als brandend actueel blijft: bodyshaming – of ruimer nog, de onmogelijke verhouding tussen het lichaam dat we bewonen en het beeld dat we van onszelf moeten verdragen.

In haar reeks The Gym onderzoekt ze de strijd van adolescentie en vroege volwassenheid: het lichaam dat gevormd wordt door oefening, herhaling, correctie, en de constante druk om te voldoen aan een beeld dat buiten onszelf ligt – het beeld dat ons wordt teruggegeven door schermen, spiegels, anderen. Toch schuilt in haar werk geen oordeel, noch satire. Ze observeert niet van buitenaf, maar van binnenuit, alsof ze zelf deel uitmaakt van het systeem dat ze toont, en met dit tonen in vraag stelt.

Ze biedt een kijkje op iets wat fundamenteel ongrijpbaar is voor elk van ons: de blik van anderen waarmee we onze eigen, persoonlijke realiteit ervaren, het vermeende zichtbare deel van onszelf, waaruit het onmogelijk is te ontsnappen gezien het de enige manier is om onze plaats te begrijpen in de wereld.

En zo wordt Hush Hush, ondanks de titel, een tentoonstelling die weinig verbergt van de onrust die heerst wanneer je ongekende manier van zien gaat ontwikkelen en de stilte doorbreken waarmee we naar de wereld, en door de wereld naar onszelf kijken.

©TheArtCouch

Hush Hush loopt nog tot 2 november 2025 bij Unframed Gallery in Gent. Klik hier voor alle info.
Deelnemende kunstenaars: Nina Minnebo, Jean de Groote, Benny Luyckx, Aäron Willem en Kristof Van Heeschvelde