Vermoedelijk is de eerste mens niet plots kunst gaan maken, wat het woord ook moge inhouden. Lang voordat de esthetische of persoonlijke behoefte een rol speelde, werden reeds met aardse materialen beelden vervaardigd die geen rechtstreekse functie hadden, die enkel via interpretatie of afgeleiden daarvan – zoals de drang om kennis over te dragen, of symbolen als taal uit te wisselen – de mens ertoe aanzetten om grondstoffen uit zijn onmiddellijke omgeving om te vormen tot een zelf geschapen beeld.
Als we vandaag nog sporen van deze oorspronkelijke mens in ons meedragen, hetzij via archetypes, via een aangeboren intuïtie of via een trage culturele sedimentatie, dan verklaart dit misschien waarom we nog steeds een voorliefde koesteren voor artefacten die, hoewel gemaakt uit aardse materialen, vanuit hun materiële wezen aspireren naar het sublieme, of zelfs het transcendentale.
Het toepassen van kant zou men in die zin als een bindmiddel kunnen beschouwen tussen de kunstige pogingen van onze voorouders om met de materialen van hun omgeving en met menselijke intentie tot structuren te komen die enkel intuïtief, vanuit een ‘onmiddellijk weten’, konden worden begrepen. Een kleine theorie, misschien, maar niet zo lastig te begrijpen als je het werk van Inge De Zutter voor je hebt.
Het kantklossen dat aan de basis ligt van haar oeuvre mag als techniek dan historisch gezien niet zo oud zijn, toch voelt het aan alsof het dieper en verder geworteld is, als een haast natuurlijke beweging. Zelfs in haar ‘versteende’ kant, waarin ze kantklossen en keramiek tot één object verweeft, laat het verbrande weefsel bij het bakken een spoor na, zichtbaar wanneer je het werk tegen het licht houdt.
Soms subtiel, soms expliciet: haar kantklossen kan de vorm aannemen van een ritmische beweging die het eigenlijke onderwerp van het werk wordt. En toch schuilt er in elk beeld een mysterie, een verhaal dat zich enkel openbaart aan wie bereid is te zoeken. Zo lijkt haar kanttapijt, vervaardigd uit restgarens, gehavend en verwond, maar tegelijk weerbaar en waardig, klaar om zijn eigen verhaal te vertellen. Je volgt er de lijnen en onverwachte wendingen, vooraf als patroon uitgetekend, maar telkens opnieuw uitnodigend om een eigen route te vinden – in gedachtegang of emotie.
De tekeningen die aan de basis liggen van haar werk wortelen in het dagelijkse leven. “De wereld die me omringt is mijn inspiratiebron. Soms is dat de natuur, soms is het een wachtzaal: daar haal ik mijn schetsboek boven.” Maar in haar klossende handen verheft zij deze ogenschijnlijk banale realiteit tot een universeel gedeeld gevoel, een persoonlijk verhaal zonder woorden, dat wordt doorgegeven als een kostbaar goed.
foto’s ©TheArtCouch
Werk van Inge De Zutter is tot 19 oktober te zien in de expo ‘Tactile resonance’, samen met werk van Pathy Govaert, Martine Jansen, Pia Timmermans en Katrien Windey. Klik hier voor alle info.
De Italiaanse zender RAI maakte onlangs een mooie reportage over het werk van Inge. Zelf al begrijp je er zoals ik niets van geeft het een boeiende inkijk in haar werk:
- ‘Innig’ in Torhout, een subtiele en verrassende brug tussen verleden en heden - december 12, 2025
- Van Brazilië tot Italië, 10 in het oog springende privémusea wereldwijd - december 12, 2025
- Eros aan de Styx, de zwijgende maar veelzeggende nieuwe reeks van Steven Peters Caraballo - december 7, 2025
