Ik bestelde onlangs het nieuwste boek van Katrien De Blauwer: You could at least pretend to like yellow. Het zette me niettemin aan me nog wat meer te verdiepen in haar enigmatische werk. Meng een sterk associatief vermogen met een wat onrustige jeugd, en je bekomt automatisch kunst die iets meer betekent dan wat je te zien krijgt. Veel kunstenaars proberen dit juist te verbergen, onder het mom van ‘iedereen ziet wat hij er in wilt zien’, niets mis mee overigens. Maar daarin onderscheidt Katrien zich precies, omdat ze zo expliciet is in de ontstaansgeschiedenis van haar werk.
Al geeft ze nog steeds ruimte aan de kijker om er een andere, eigen invulling aan te geven. door de vreemde, verrassende combinaties die ze creëert, die je rechtstreeks aanspreken, al besef je ook dat ze een ondoorgrondelijk geheim bevatten. Associaties waar eenieder iets anders in zal zien, maar waarin eenieder een stuk van zichzelf zal herkennen.
Het loont alleszins de moeite, in de aanloop naar het doornemen van haar recentste boek, om te luisteren naar haar verhaal over haar vorige boeken, in een interview afgenomen naar aanleiding van haar deelname aan de InCadaqués Photo Festival in 2019.
Ontdek even mee:
Katrien De Blauwer
- Elke streep een slachtoffer: het ‘Nomadisch Monument voor Gaza’ in het M HKA doet ons stilstaan en reflecteren - maart 6, 2026
- ‘Elan Vital’ – de bloeiende samenwerking tussen Johan Creten en galerie Transit in een laatste tentoonstelling gevat - maart 6, 2026
- Het rijk van de slaap… kunst rond een speciaal thema bij Marmottan-Monet - februari 27, 2026
