De tijden zijn er niet naar, om je van je meest gevoelige kant te tonen. Of misschien juist wel
Wat rest er ons zonder gevoeligheid? Een rede die voortdurend achterhaald lijkt, een logica die in veel opzichten zinloos is. Ontdaan van het opgelegde denken wacht de veel rijkere wereld van de beleving, de essentiële emoties. Dat die heel diverse gedaanten kunnen aannemen, merk je snel in de kleine maar verfijnde expo Sub Rosa, waarin vier kunstenaars ons heel aparte manieren schenken om deze gevoeligheden te (her)ontdekken — of tenminste om meer aandacht te koesteren voor gevoelens die we te vaak onachtzaam bejegenen.
Emely Deceuninck vraagt in haar schilderijen, bijna fluisterend, om aandacht voor de subtiele schoonheid in het alledaagse: zaken die we aan onze waarneming laten voorbijgaan, gordijnen of madeliefjes bijvoorbeeld. Ik kon de gedachten die Paulien Jans in tapijten weeft niet meteen helemaal lezen — dat is dan vermoedelijk ook niet de bedoeling — maar door ze zo verfrommeld voor onze voeten te leggen, wijst ze ons zacht op het belang van onze innerlijke stem, en op het contrast met deze lawaaierige wereld. Martika De Kezel laat dezelfde zachte stilte vallen op de broze herinneringen aan de tuin van haar grootvader, waarvan de afbakening minstens even belangrijk lijkt: de hortus conclusus van gekoesterde herinneringen. Het werk van Sofie Steegen stoelt op mythes waarin haar ‘alter ego’ is verwerkt, en verwijst hiermee in zekere zin naar hoe onzorgvuldig we omgaan met ons zelfbeeld, dat we langzamerhand prijsgeven aan algoritmes en virtuele werelden — daar waar we met behulp van mythes ooit veel dichter stonden bij de kern van de menselijke ervaring van het zelf.
Dat deze pop-up expo net in het valentijnweekend valt, zal zo zijn reden hebben, gezien het thema. Maar niettemin strekken de vragen die deze vier kunstenaars oproepen veel verder — en langer — dan een weekend.
SUB ROSA loopt in het weekend van 14-15 februari van 14-18u, Land Van Waaslaan 136 in Sint-Amandsberg (Gent)
