Veilingtip: 48 Belgische en internationale kunstenaar bij Auctim Antwerpen

Dit portret wordt gepositioneerd als een representatief werk uit Cabelluts artistieke volwassenheid en internationale doorbraak. Het speelt in op de dualiteit die vaak aan haar biografie wordt gekoppeld: een jeugd op straat in Barcelona en later een ontdekking van de oude meesters (o.a. Goya en Velázquez) in het Prado. Technisch werkt Cabellut met een eigen variant op de fresco-techniek: ze bouwt het oppervlak op in twaalf tot vijftien lagen pigment en hars, waarna een gecontroleerd droogproces craquelé veroorzaakt. Inhoudelijk koppelt het werk de breekbaarheid van jeugd aan zelfexpressie, waarbij de tatoeage tegelijk als hedendaags “teken” en als commentaar op vergankelijkheid wordt gelezen.

Il Segreto behoort tot Pugliese’s iconische reeks Extra Moenia (“buiten de muren”), waarin bronzen figuren lijken los te breken uit een wand, zodat architectuur en sculptuur één geheel vormen. In tegenstelling tot de meer explosieve varianten uit de serie benadrukt dit werk een ingehouden, introspectief moment: de pose suggereert een verhaal en roept de vraag op wat er precies verborgen wordt gehouden. Pugliese is autodidact, maar zijn aanpak sluit aan bij de klassieke Italiaanse beeldhouwtraditie (Michelangelo, Bernini), vertaald naar een hedendaags concept van fragmentatie: het ontbrekende deel van het lichaam wordt door de muur en de verbeelding van de toeschouwer “aangevuld”.

Ook Vertigo II maakt deel uit van Extra Moenia, maar focust expliciet op de fysieke sensatie van desoriëntatie en hoogtevrees. De anatomische precisie van het brons—met nadruk op spiermassa en spanning—versterkt het idee dat de figuur balanceert op de grens tussen muur en leegte. Die combinatie van hyperrealistische vorm en onvolledige, “afgebroken” aanwezigheid is kenmerkend voor Pugliese: hij verwijst naar klassieke fragmenten uit de oudheid, maar zet ze in als beeld voor een eigentijdse, existentiële strijd. In marktcontext worden dergelijke werken doorgaans uitgegeven in beperkte oplage (vaak 12 exemplaren), wat hun verzamelwaarde ondersteunt.

Dit werk wordt beschreven als een van Delphines meest herkenbare en optimistische statements. Typisch voor haar praktijk is het gebruik van woorden als visuele structuur: taal wordt patroon, ritme en emotie tegelijk. Binnen haar oeuvre krijgt Love always wins bovendien een extra lading door de biografische en publieke context van de kunstenaar; het motto wordt gelezen als een boodschap van doorzettingsvermogen en het overwinnen van obstakels. In de secundaire markt worden haar werken—zeker de grotere doeken en opvallende statements—regelmatig gezocht, mede doordat verzamelaars zowel het uitgesproken beeldtaalregister als de context rond haar figuur waarderen.

The Eye sluit aan bij Lagranges reputatie als fotograaf die een wereld bouwt “buiten de tijd”, met een sterke nadruk op compositie en een geladen, intieme sfeer. Het oog—letterlijk en als metafoor—staat centraal als instrument van kwetsbaarheid én dominantie, en zet de voyeuristische verhouding tussen fotograaf, model en toeschouwer op scherp. Lagrange werkte als purist met analoge technieken en grote formaten (vaak Polaroid 8×10 of zilvergelatinedruk), wat zijn foto’s een schilderachtige kwaliteit geeft door korrel en tonale diepte. Sinds zijn overlijden in 2015 is de internationale markt voor zijn werk nadrukkelijk gegroeid; iconische originele afdrukken worden in dit dossier geplaatst binnen een prijsrange die sterk afhangt van editie en formaat.