Wat te doen op een druilerige dag wanneer je verzeilt bent geraakt in een onooglijk Ardeens dorp? Juist, je hebt de keuze: of minigolfen met de kinderen, of naar het lokale kunstmuseum gaan, ook met de kinderen. Gelukkig zijn de mijne al een en ander gewoon, en gunnen ze hun ouders bijwijlen ook wat cultuur. Het gezeur erover zijn ze intussen verleerd, de minigolf nemen de ouders er dan maar bij (al genieten ze daar heimelijk ook van, al tonen ze het niet, het maakt deel uit van de onuitgesproken strategie. Een ‘win-win’ heet dit dan in hedendaagse termen, al winnen de ouders dubbel).
Mijn verwachtingen waren niet al te hoog gespannen vooraleer het Durbuy History & Art Museum binnen te treden. Ik was er toch, dus kon ik evengoed mijn gedachten en visuele herinneringen wat bijtanken met vers materiaal, zo dacht ik, aangevuld met de wijsheid van Frank Zappa: “A mind is like a parachute, it only works when it’s open“.
In de eerste zalen van de gelijkvloers kan je je aan de hand van enkele foto’s en artefacten even verdiepen in de geschiedenis van Durbuy en van de oude graanschuur waar het museum gevestigd is, het oudste gebouw dat nog -weliswaar in gerestaureerde versie- overgebleven is in het toeristische dorp. In de andere zalen op deze vloer onder meer de niet onaardige aquarellen van Marcel Lucas, die deel uitmaken van de permanente collectie van het museum. Ze blijven even de aandacht houden, al hoef je er eerlijk gezegd niet meteen een grote omweg voor te maken.
Jacques Charlier
Het werk van Jacques Charlier kende ik nog niet, het overkwam me dan ook als een kleine, aangename verrassing. Op het tweede verdiep van de oude graanschuur vallen je er 30-tal werken op, die een overzicht bieden van zijn lange carrière als kunstenaar. Knipogen naar Malevich en Broodthaers, surrealistische constructies in allerlei maten en gewichten, referenties naar zijn stripverleden, waarin hij zichzelf tot -uiterst zelfrelativerende- held promoveert. De 30 werken vormen op zich 40 verschillende expo’s, danig divers en eclectisch is zijn oeuvre, danig wijd zijn reikwijdte. Een ‘wandeling in het absurde’, zo geeft de titel van de expo terecht aan.
foto’s: TheArtCouch
Het zwaartepunt van de expo ligt echter op de bovenste verdieping, waar de 35 schilderijen te zien zijn die Jacques tijdens de coronacrisis heeft gemaakt. Uiteraard heeft deze periode een grote impact gehad op elkeen van ons, en hebben kunstenaars allerhande manieren gevonden om hun frustraties, angsten of verlangens die eruit voortsproten op een of andere manier te uiten. Wat Charlier betreft vormde het, zo te zien uit deze reeks schilderijen, een ideale manier om nog eens goed te lachen, met zichzelf, met de wereld, en met de crisis die het doorstond. Het is weliswaar geen ronde, gulle lach, eerder een bijtende, een zoetzure, eentje die ongemerkt onder de huid kruipt om er harder te jeuken naarmate je eraan schart. Het scharten doe je voornamelijk door naar de details te kijken, de boodschappen zijn expliciet zichtbaar in de werken, hij heeft en hoeft niets te verbergen, niettemin neem je ze slechts waar wanneer je er langer voor staat en er elk detail van bestudeert. Zelfs dan snap je het niet meteen, al besef je dat het wijst op een absurde waarneming, of eerder een scherpe waarneming van een absurde toestand.
Geen kunst met een grote K, wat dit ook moge zijn. Maar een aangenaam vertoeven tussen de hersenspinsels van een weerbarstige en immer andersdenkende geest. Ideaal tijdens een kort verlof. Ook met kinderen.
foto’s: TheArtCouch
Jacques Charlier, Wandeling in het absurde loopt nog tot 26 juli 2022 in het Durbuy History & Art Museum. Klik hier voor alle info!
- Eros aan de Styx, de zwijgende maar veelzeggende nieuwe reeks van Steven Peters Caraballo - december 7, 2025
- Catherine McCormack over de problematische weergave van de vrouw in de kunstgeschiedenis - december 5, 2025
- Een stille stem in de luide wereld… over het werk van Nele Boudry - december 4, 2025
juni 12, 2022
Mr De Meyer,
Her verwondert me dat u Jacques Charlier niet kent. Hij is een tijdgenoot van Marcël Broothaers ,die hij ook persoonlijk kende. charlier heeft al dikwijls in Vlaanderen tentoongesteld o’a met installaties in Brugge in de hallen en in Zeebrugge en vooral met zijn deelname aan dechambres d.amis in Gent door Jan Hoet.
Een heerlijk kunstenaar van de bovenste plank.
Werner Demeyer
juni 12, 2022
Ook in Museum Dhondt-Dhaenens in 1997 samen met Roy Grayson