Eefje Van den Brande, op zoek naar de fenix
Wie voor een werk van Eefje Van den Brande staat, ziet vooreerst een frenetieke explosie van kleur. Het vergt wat tijd om alle visuele prikkels die in één onbeheerste geut op je afkomen te verwerken. Wanneer het geheel enigszins tot stilstand is gekomen in je brein, kun je op ontdekking. Fabelachtige wezens, slingerende lianen, wenteltrappen en rorschachvlekken nemen je mee doorheen een persoonlijke en collectieve hergeboorte. Het...
‘Jeu d’amour, jeu d’hasard’, de oogstrelende ambiguïteit van Johan Clarysse in een overzichts-tentoonstelling
In een recent interview met Annelies Vanbelle stelde Johan Clarysse: “Ik ga uit van de ambiguïteit van het bestaan. Ik ben nooit een zwart-witdenker geweest – we bewegen ons eindeloos tussen de polen van gelukkig en niet-gelukkig. Sommige dagen bevinden we ons in de modder, andere dagen is het leven een dankbaar geschenk. Men noemt mijn werk soms donker of somber, maar zelf ervaar ik het niet zo. Uiteraard mag iedereen erin lezen wat...
De schone slaapsters van Katrien De Blauwer
Louise Bourgeois kan ervan getuigen, slapeloosheid doet wat met een kunstenaar. Het gebrek aan slaap bracht ook Katrien De Blauwer tot een nieuwe reeks met de licht ironische titel she won’t open her eyes. In deze periode las ze ook het boek The House of the Sleeping Beauties van de Japanse Yasunari Kawabata. Uit de combinatie van beide ontstond dan weer een intrigerende tentoonstelling. Het boek van Kawabata vertelt het wat bizarre...
Alle facetten van een waterval. Een boeiend uitgangspunt in het werk van Tom Van Puyvelde
Het begon zo’n twee jaar geleden. Gefascineerd door een beeld van een waterval maakte Tom er een groot werk van, 20 geschilderde vierkantjes die in totaal een doek van 3 op 4,5 meter vormden. Sindsdien schildert hij diezelfde waterval, al zal je het doorheen de evolutie van zijn werk niet meteen herkennen. “De beeldkeuze is niet zo belangrijk”, zegt hij. Het is het concept waterval dat hij doorheen een steeds...
Charles Szymkowicz, la condition humaine in dikke lagen verf gevat
Frères humains qui après nous vivez,N’ayez pas vos coeurs durcis à notre égardCar, si pitié de nous pauvres avez,Dieu en aura plus tôt de vous merci. Voor veel generatiegenoten zullen deze openingswoorden van het gedicht van François Villon de onaangename associatie oproepen met de lange avonden waarop we het hele gedicht uit het hoofd dienden te leren. Het foutloos kunnen opzeggen van het gedicht verhinderde jammer genoeg een...
