‘Elan Vital’ – de bloeiende samenwerking tussen Johan Creten en galerie Transit in een laatste tentoonstelling gevat
Kunstenaars en hun galerie: het kan een lastige relatie zijn, maar even vaak blijkt ze bijzonder vruchtbaar. Zonder Daniel-Henry Kahnweiler geen Picasso, zonder René Block geen Beuys. Andy Warhol blijft voor de eeuwigheid verbonden met de naam van Leo Castelli, Gerhard Richter met Konrad Fischer. Ook op iets bescheidener schaal ontstaan soms samenwerkingen die kunstenaar en galerie in hetzelfde ritme laten groeien, in een stille maar...
Het jaarboek 2025 is verschenen!
De derde editie van het jaarboek van TheArtCouch verschijnt eind december. Het boek biedt weliswaar geen compleet overzicht van wat er zich dit jaar heeft afgespeeld, dit is schier onmogelijk, maar dan toch een gevarieerd en vaak verrassend beeld van waar onze aandacht en ons oog toe gedreven werd. Met meer dan 40 artikels die niet eerder in het magazine verschenen biedt het alleszins een mooie aanvulling om je bibliotheek te...
Lieven Lefere – de iconografie van het onzichtbare
Wat betekent het om “als een fotograaf te zien, en te denken”? Is het een kwestie van perspectief, of van het achterhalen van een zekere waarheid die schuilgaat achter wat ons oog registreert? Wat wij zien is slechts een fractie van de buitenwereld, bovendien vertekend door de interpretaties die onze hersenen eraan toevoegen. Kan een autonoom apparaat als de camera dan objectiever zijn in het vastleggen van de werkelijkheid, die wij...
‘Vivid’ Joke Raes en de symbiose van kunst en natuur
Vivid, heet de nieuwe tentoonstelling van Joke Raes. Ze is al enkele jaren in talrijke groepstentoonstellingen te zien, maar wat mij betreft is het de eerste keer dat ik over twee verdiepingen en ruime zalen enkel en alleen haar werk te zien krijg. Hoewel ik vrij vertrouwd ben met haar werk – ik herinner me mijn eerste bezoek nog levendig, toen ze aan het HISK in de kazernes van Gent een atelier had – is het alleen daarom al een...
Eric vande Pittes ‘Marcelle’ – de aanhoudende relevantie van een verrassend icoon
Iconen verouderen in principe niet. Hoewel. Op de cover van de nieuwste Suske en Wiske tongzoenen ze. Ze moeten wel mee met het publiek, lijkt het, ook al doen ze dit stukken trager dan datzelfde publiek. Ook Marcelle – het personage uit het Franse leerboekje uit de jaren ’50 van de vorige eeuw dat Eric vande Pitte steevast als model gebruikt in zijn oeuvre – wordt een dagje ouder. In recente reeksen portretteert hij haar als een...
