De expo die je niet had mogen missen: Kris Martins “Exit” @ SMAK
Veel, tè veel waardevolle tentoonstelling hebben vorig jaar een wel heel hobbelig parcours gekend, to say the least. Gesloten, uitgesteld, verlengd, verplaatst, voorgoed geannuleerd. In de kunstsector vormen deze begrippen misschien de meest kenmerkende, tekenende woorden van 2020. Jammer voor de kunstenaars en organisatoren, uiteraard, maar evenzeer voor de leergierige kunstminnende bezoeker, die in de algemene optelsom van de...
Walter Swennen, het consequent non-conformisme als kunstvorm
Hij is tegen het insluiten van kunst in vastomlijnde stijlen. Een stijl hanteren, als kunstenaar, impliceert een bepaalde routine. Het maakt het werk identificieerbaar, en dus, in zekere zin, pretentieus. Zich in een stijl nestelen betekent dat men als kunstenaar onmiddellijk herkenbaar is. Kunstenaars die zich een stijl aanmeten laten zich leiden door externe impulsen, ze werken zelden vanuit zichzelf. Ze zijn niet meer...
“Tekenen in lockdown”, een ontroerende getuigenis van een bijzonder jaar
Wat doet een mens die door bijzondere omstandigheden, waar hij geen grip op heeft of kan hebben, opgesloten wordt in zijn eigen thuis? Zijn hoofd tegen de vier muren knotsen in een optie. Iets constructiever is om aan het tekenen te slaan. Om frustraties van zich af te werpen, een boodschap de mensheid in te sturen, of zichzelf gewoon te troosten. Het is een vorm van vrijheid, zij het een beperkte. Alhoewel… Zo beperkt nu ook...
Een meditatief spel tussen verf en papier, twee nieuwe reeksen van Saskia Weyts
Nieuwsgierig en alert gemaakt door het artikel dat Annelies Vanbelle aan het werk onlangs van Saskia Weyts weidde, begaf ik me gisteren tot Het Atelier in Brugge, waar ze op uitnodiging van Marleen Scevenels twee weekends lang haar nieuwe werk toont. Twee distinctieve reeksen, bezield met heel andere toonaarden, aparte innerlijke melodieën. Het verschil tussen beide reeksen getuigt meteen van de grondslag van haar kunstpraktijk: de...
De scheppingsdrang in het werk van Joke Raes, in haar eigen woorden
Ik val in herhaling, maar dat heeft een goede reden: de tentoonstelling Synergia van Joke Raes en Jonas Vansteenkiste blijft onophoudelijk, zij het in herinnering, van binnenuit zo je wil, op mijn netvlies verschijnen. Door omstandigheden zijn het aantal expo’s die ik kon bezoeken eerder schaars geweest dit jaar, maar geen haar op mijn hoofd die er aan twijfelt dat, zelfs mocht ik er honderden bezocht hebben, deze er fel zou...
