‘Out of orbit’, het universum als denkbeeld bij cc Zwanenberg
“Als we de aarde bekijken vanuit het heelal, kunnen we ons bestaan relativeren,” staat in het persbericht. “Van de aarde naar de ruimte kijken, wakkert een honger naar kennis aan.” Het vat mooi samen hoe complex onze verhouding is tot de onmetelijke omgeving waarin we onze stek gevonden hebben, het ‘alles’ dat ons omringt. Onze ‘kennis’ van het universum is heel relatief, ze vertellen ons wetenschappers als Carlo Rovelli of Thomas...
AI en kunst: het werk van Stijn Seys tussen ambacht en algoritme
Op het gebied van artificiële intelligentie heerst, voorlopig althans, de paradox van Moravec: AI blinkt uit in taken die voor de mens complex zijn, maar heeft juist moeite met taken die voor mensen vanzelfsprekend lijken. Het meest voor de hand liggende voorbeeld hiervan is dat een AI-systeem, zelfs een zelflerend systeem, miljoenen afbeeldingen van katten nodig heeft om een volgende kat correct te herkennen – en zelfs dan maakt het...
Een bloem is een bloem en zoveel meer… Een meditatie over het werk van Mireille Robbe
A rose is a rose is a rose is a rose. Het vormt een even mooi als passend uitgangspunt voor een serene expo waarin gastcurator Jonas Vansteenkiste bevriende kunstenaars Joke Raes, Marja Kennis, Thibo Moreels, Mireille Robbe en Stephanie Leblon samenbracht. Al viel mij vooral het werk van Mireille Robbe op, die ik er voor het eerst te zien kreeg. A rose is a rose is a rose is a rose. Naar eigen zeggen zou Getrude Stein op niets anders...
“Vluchtig, absurd, expliciet, illustratief en instinctief,” een nieuwe cocktail bij Katapultt
“Vluchtig, absurd, expliciet, illustratief en instinctief” – zo omschrijft Ivo Moris de selectie van nieuwe kunstenaars in de nieuwste expo, die – zoals gebruikelijk – verwijst naar een cocktail. Dit keer is dat de ‘Dark ’n Stormy’. Over cocktails weet ik bitter weinig, om niet te zeggen helemaal niets. Dus zocht ik het even op. “Alsof je in de stormachtige, donkere ogen van een knappe Cubaanse kijkt,” lees ik...
Het herontginnen van de jeugdherinneringen… een nieuwe reeks van Gideon Kiefer
Vermoedelijk heeft het werk van Gideon een bijzondere betekenis voor generatiegenoten die zijn opgegroeid in de nabijheid van een bos of open weiden. De verwijzingen naar zijn jeugd, die nog op het kantelpunt stond tussen traditionele waarden en de hedendaagse ‘posttraditionele’ maatschappij (zoals Joep Dohmen het omschrijft), roepen bij mij levendige herinneringen op –alsof het de mijne waren. Naast de nostalgie delen we ook een...
