“I like to see myself as a prophet,” het zijn als centrale boodschap in het werk van Jumaldi Alfi
Er zijn van die werken die je volledige aandacht opeisen wanneer je een tentoonstelling binnentreedt, ongeacht hoe ver ze zich in ruimtelijk opzicht bevinden of hoe sterk andere werken ook smeken om je aandacht. Waar ligt dit aan? De aura van een kunstwerk, zou Walter Benjamin zeggen. Dit zag hij als een universele waarde, gelinkt aan zaken als uniciteit en authenticiteit. Maar er spelen wellicht ook meer persoonlijke redenen mee. Een...
“Ik schilder wat ik nodig heb”, een inleiding tot het intrigerende werk van Ruth Devriendt
Aan sommige kunstenaars merk je onmiddellijk dat ze een heel specifieke gevoeligheid hebben, zonder te kunnen duiden hoe of waar dit gevoel vandaan komt. Projectie, hoor ik sommigen denken. Dat kan. Het behoort tot de autonome functies van een kunstwerk om bepaalde gevoelens los te weken bij de kijker, los van de maker. Een geoefend oog, waar ik me langzamerhand toe durf te rekenen, neemt echter iets meer afstand. Hij houdt rekening...
Het woordloze verhaal in de kunst van Marc Mestdagh
Wie de titels van zijn reeksen doorneemt kan snel de indruk hebben dat de kunst van Marc Mestdagh de strijdvaardigheid van een soort posthippietijdperk in zich draagt. De reeks Airco verwijst bijvoorbeeld expliciet naar de nood aan een grote ‘reset’ van het neoliberale gedachtegoed. Ik denk meteen aan de overvloed aan boeken over de fundamentele onhoudbaarheid van de ontsporingen van het wildkapitalisme, of van de wezenlijke rol van...
‘Onder vrienden’, een verrassende trip doorheen 200 jaar kunstgeschiedenis
Ik heb slechts voor twee zaken een ongebreidelde bezitsdrang: kunst en boeken. Op het eerste gezicht een vreemde combinatie. Het ene richt zich meer tot mijn rationele kant – ik lees voornamelijk non-fictie. Het andere roert stevig in mijn emotionele wereld. Bij nader inzien is het niet zo vreemd: zowel kunst als boeken bieden me nieuwe perspectieven. Ze dagen mijn gelimiteerde mogelijkheden tot inzicht en begrip uit, rekken...
Sofie Muller en de (on)maakbare mens… een uitnodiging tot diepe reflectie
Kan je van synchroniciteit spreken? Er zijn zo’n kunstenaars die me met nieuw werk confronteren over een bepaald thema, net op het ogenblik dat ik me in ditzelfde thema verdiep. Zo ben ik momenteel de bundel van Bas Heijne, ‘een kleine filosofie van de volmaakte mens’ aan het lezen, met teksten van onder meer Peter Sloterdijk en Slavoj Žižek, en zie: Sofie Muller kondigt een nieuwe reeks werken aan rond het thema… de maakbare mens. Ze...
