Kunst maken uit noodzaak om geen kunst te maken. Een bedwelmende ontmoeting met de nul-beweging bij Settantotto
Het blijft een boeiende vraag, of Kunst -met grote k- een stroom is die noodwendig naar een eindbestemming voert, af en toe onderbroken door onverwachte hindernissen, of waarvan de bochten moedwillig door de mens wordt omgeleid om nieuwe kanalen te doen ontstaan. Vanuit een onmogelijk hoog perspectief bekeken zou deze evolutie behoorlijk rechtlijnig lijken -van symbolische naar klassieke en romantische kunst, volgens Hegel, die...
‘Ikigai’: Ronny Delrue en de existentiële weerbaarheid van de mens
Het meedogenloze spel tussen verschijnen en verdwijnen, het domineert ons bewuste leven zonder dat we het in de gaten hebben. Zijn we louter ontvangers van ervaringen? De neurowetenschappen stellen dat we onze waarneming grotendeels zelf produceren. We vervaardigen letterlijk de wereld om ons heen, die het ons als neutrale, externe wereld terugdient. Vanwaar deze ‘disconnect’ dan, waarom voelt het alsof zaken buiten ons om gebeuren?...
Drie manieren om de mens te zien… Diango Hernández, Maria Abaddon en Tschiegg bij Verduyn Gallery
Is het portret nog relevant, als thema? Hebben we niet alle mogelijkheden van de representatie van een persoon aan de hand van een gezicht niet al lang verkend en ontgint? Kunsthistorisch gezien heeft het portret al een lange, bochtige weg afgelegd. Eerst bedoeld als symbool voor de verwezenlijking van specifieke personen, daarna pas als realistische weergave van de mens, in de veronderstelling dat dit de beste manier was om een...
De ‘vrolijke wetenschap’ in het werk van Taher Jaoui, te zien bij Mees-Van de Wiele in Gent
Onvermijdelijk is het persoonlijk verhaal van een kunstenaar intens verweven met de kunst die hij maakt. Je kan je niet helemaal afzetten van ‘wat je bent’, om het even hoe hard je ook een breuk wilt maken met je verleden. In het geval van Taher Jaoui is dit verleden rijk gevuld. In 1978 geboren in Tunesië trok hij met zijn ouders onder meer naar Berlijn voordat hij in 2007 in de Sorbonne in Parijs studeerde, terloops ook...
De “Bric-à-Brac” van Kristof Santy, en de onweerstaanbare charme van het banale
Wat typeert ons, als gemeenschap? Is dit louter een geografisch gegeven, een gebied afgelijnd door bergen, rivieren of onherbergzame woestijnen? Of wordt ons gemeenschapsgevoel gevoed door een gemeenschappelijke geschiedenis, de oorlogen die we samen hebben gevoerd, de zaken die we samen hebben verwezenlijkt in een niet al te lang vervlogen verleden? Misschien ligt het in de kleine dingen. De wegen die we samen afleggen, de...
