Relativeren tot op het bot. “Nooit meer… of morgen”, Kristof Van Heeschvelde in Nucleo Gent

Is het mogelijk om in de chaos van de hedendaagse kunstwereld een ‘school’ op te richten, in de zin van een kunststroming? Een homogene beweging, met regels die de volgers ervan in een bepaalde richting duwen?

Kristof Van Heeschvelde creëerde recent zijn eigen ‘School van Van Heeschvelde’. Een hedendaagse, tegendraadse kunstenaar die doelbewust een eigen school opricht, het klinkt als een gek idee. Dan nog een kunstenaar die er bekend om staat dat hij alle vastgeroeste mechanismes van de kunstmarkt, zelfs van de menselijke gemeenschap in haar geheel, aan de kaak stelt. Of minimaliseert tenminste. Absurdiseert.

De school vormt een onderhuidse ironie die je wel meer vindt in zijn werk. Het is er zelfs de voornaamste motivatie van. Kristof is meester in het branden van zijn naam. Petjes, t-shirts, schilderijen overladen met de letters die zijn naam en faam vormen. KRISTOF VAN HEESCHVELDE, je kan en mag er niet naast kijken. Pop art? Ja, daar heeft het zeker connecties mee. One minute of fame, instant kunst. Maar het hoeft, zeker in hedendaagse vorm, niet betekenisloos te zijn. Je kan steeds een stap verder. Oudere gedachten een nieuwe impuls geven. Relativeren tot op het bot. Onvoorwaardelijk, compromisloos.

De tentoonstelling ‘Nooit meer… of morgen’ biedt min of meer een overzicht van zijn ontwikkeling de laatste jaren. Opgehangen of staande in de ruimte, als om zich af te zetten van de verplichting aan een muur te hangen. Absurde gedachte, wanneer je er bij stil staat, muren vullen met kunstwerken. Ze staan op zich, het zijn entiteiten die de ruimte moeten vullen met -hun- aanwezigheid.

‘Doe normaal’, valt vaak te lezen op zijn werk, naast een schreeuwerige in your face poster met zijn naam. Het lijkt soms als om hemzelf aan de boodschap te herinneren: doe normaal. Welke kunstenaar doet normaal? Is het überhaupt normaal voor een kunstenaar om normaal te doen? Of vormt het leven van een kunstenaar juist de norm voor de rest van de mensheid, die in die zin maar beter normaal kan gaan doen? Geen abnormale gedachte, nu ik erover denk.

Het zijn contradicties en gedachtenkronkels die uiteindelijk fundamenteel deel uitmaken van zijn kunstpraktijk. Noem het gerust quantummechanische loopholes. Niet voor -menselijke- logica vatbaar, tenzij je bereid bent alles wat je is aangeleerd los te laten, om je een geheel nieuwe logica eigen te maken.

(foto: TheArtCouch)
(foto: TheArtCouch)

School van Van Heeschvelde

“School van Van Heeschvelde”. De term kan niet slechter van toepassing zijn dan op deze school. Anarchie en betekenisloosheid zijn regel. Geen leidraad, al zal de meester met zijn wijsgerige oog en mening zo nodig een banvloek over je artistieke uitingen gooien, of mits in een goede bui misschien een helpende hand aanreiken. De banvloek hoeft echter geen rem te vormen voor de praktijk van zijn ‘volgelingen’. Een school in deze zin is het zeker niet.

Maar wat is het dan wel? In zijn huidige tentoonstelling liet hij een ruimte open voor zijn volgelingen. Deze ruimte mochten ze naar eigen inzicht en goesting invullen. Ze vulden het met plastic knuffelballonnen, plastic prullaria die allerlei nieuwe toepassingen verkregen, als bij verrassing, ook twee plastic beeltenissen van hun meester: Kristof Van Heeschvelde. De gelaagdheid hoeft niet geringschat te worden: de werken, of de installatie zo je wil, vormt wel degelijk een aanklacht tegen onze verslaving aan plastic, net als aan meesters allerhande, net als aan Kristof zelf misschien.

Relativeren tot op het bot, maar nooit geheel betekenisloos of vrijblijvend. Het lijkt wel het mantra van deze bijzondere school…

Portretten van De Meester, School Van Heeschvelde


De tentoonstelling ‘Nooit meer… of morgen’ is te bezoeken in het gebouw van Nucleo, Lindelei in Gent. Klik hier voor alle info!

Author: Frederic De Meyer

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op