Een stille stem in de luide wereld… over het werk van Nele Boudry
Wie zich op een of andere manier verdiept in de kunstgeschiedenis wordt vroeg of laat – ik wrijf het nog even uit mijn ogen – verliefd op een beeld. Niet noodzakelijk op de afgebeelde persoon, al kan dat natuurlijk ook, maar op het beeld zelf: op het evenwicht dat erin gezocht en soms gevonden wordt; op de compositie, die soms meer dan het tafereel een tot het bot treffende boodschap overdraagt; op de emoties die in gezichten,...
Real Humans en de grenzen van de mensheid
Komen we in een tijdperk waarin technologie vanuit zichzelf verder evolueert, zoals Kevin Kelly het formuleert, gedreven door een soort ‘eigen wil’? Het idee mag absurd lijken, aangezien technologie zonder de mens nooit ontstaan zou zijn, laat staan zelfstandig zou kunnen voortbestaan. Maar zodra het punt bereikt wordt waarop het systeem zichzelf ontwikkelt, maakt de oorsprong steeds minder uit. Het onderscheid tussen schepper en...
‘Those who don’t look will not see’, met Johan Clarysse op zoek naar een definitie van de mens
‘Wie niet kijkt zal niet zien’, zo luidt de titel van de nieuwe tentoonstelling van Johan Clarysse bij De Buck. De titel kan met betrekking tot kunst vele betekenissen hebben, en nog meer nog in relatie tot het werk van Clarysse, die er juist een kunst van maakt (excusez le mot) om talrijke sporen achter te laten in zijn schilderijen: sporen van zijn gedachten, van wat hij leest en observeert; sporen evengoed van zijn begrip van als...
Hush Hush – vijf kunstenaars over de verontrustende zweem van de werkelijkheid
De fenomenologische blik op alledaagse voorwerpen van Jean de Groote, de realiteit doorprikt in het werk van Benny Luyckx, wijzen elk op hun eigen manier op de fundamenteel bezoedelde blik waarmee we onze omgeving als gegeven aanzien – een gegeven waar ik al geruime tijd op zit te sjieken, zonder er echter een uitweg in te vinden, of uit te geraken, uit de paradox die het inhoudt. Als kunst het vermogen heeft om paradoxen op te...
Eric vande Pittes ‘Marcelle’ – de aanhoudende relevantie van een verrassend icoon
Iconen verouderen in principe niet. Hoewel. Op de cover van de nieuwste Suske en Wiske tongzoenen ze. Ze moeten wel mee met het publiek, lijkt het, ook al doen ze dit stukken trager dan datzelfde publiek. Ook Marcelle – het personage uit het Franse leerboekje uit de jaren ’50 van de vorige eeuw dat Eric vande Pitte steevast als model gebruikt in zijn oeuvre – wordt een dagje ouder. In recente reeksen portretteert hij haar als een...
